🔊 Ακούστε το άρθρο

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Προσπαθούν να μας πουν κάτι που θα μας αλλάξει την διάθεση, να μας κάνουν πιο χαρούμενους ή να κάνουν πιο “ελαφρύ” κάποιο από τα προβλήματα μας. Να μας επηρεάσουν θετικά και να μας ανεβάσουν.

Πολλές φορές όμως αυτό καταλήγει κάπως άδοξα. Είτε γιατί δεν γνωρίζουν αρκετά για αυτό που έχουμε είτε γιατί το κάνουν κάπως άγαρμπα.

Κάποιες από αυτές τις εκφράσεις είναι οι παρακάτω:

“Ξέρω πως νιώθεις.”

Αν και θα ακουστεί κάπως αγενές και απόλυτο: όχι δεν ξέρεις. Επειδή είχες κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, μία βαριά ίωση που είχε προβληματίσει και τους γιατρούς για το τι μπορεί να είναι ή είχες κάποτε ένα δυνατό πιάσιμο ή ένα “πιασμένο νεύρο”, δεν σε χαρακτηρίζουν ικανό να γνωρίζεις τι έχουμε, ή το πως νιώθουμε.

Ακόμα και για ανθρώπους που έχουν βρεθεί να αντιμετωπίσουν την κακή πλευρά της μοίρας, και έπρεπε να ξεπεράσουν κάποια μορφή καρκίνου ή βρέθηκαν σε αναπηρικό καροτσάκι λόγω κάποιου τραυματισμού στην σπονδυλική στήλη, δεν γνωρίζουν σε αρκετά καλό βαθμό τι μας συμβαίνει.

Ακόμα και μεταξύ μας, δεν είναι εύκολο να μπούμε στην θέση του διπλανού μας. Δεν μας έχει εμφανίσει τα ίδια προβλήματα η πάθηση, ούτε επηρεάζει την καθημερινότητα μας το ίδιο. Για τον καθένα μας είναι διαφορετικό. Το πως νιώθουμε είναι αποτέλεσμα ολόκληρης της διαδρομής μας με την σκλήρυνση.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, λίγες φορές ξέρω το πως νιώθω και γω ο ίδιος!

“Μια χαρά φαίνεσαι! / Δεν φαίνεσαι άρρωστος!”

Αυτό μάλλον είναι ψέμα. Τουλάχιστον για κάποιους από μας. Οι υπόλοιποι θα νιώθουμε χάλια οπότε δεν μας βγάζει νόημα αυτή η φράση.

Σίγουρα δεν έχει κάποια σχέση με την δική μας πραγματικότητα και το τι μας συμβαινει και το πως εξελίσσεται η πάθηση.

Κάποιες φορές μπορεί και να μας ακουστεί σαν “Λες ψέματα. Δεν είσαι τόσο χάλια όσο λες, απλά υπερβάλεις.”

“Δοκίμασε βελονισμό, θεραπεία με τσιμπήματα από μέλισσες, την δίαιτα που μου είπανε, κ.ά.”

Πρώτα πρώτα, κάτι τέτοιο δείχνει το ενδιαφέρον σου για μένα,ότι με σκέφτεσαι, ότι με νοιάζεσαι. Είναι σημαντικό όμως να γίνει με σωστό και ωραίο τρόπο.

Υπάρχουν πάρα πολλές “θεραπείες” εκεί έξω, που κάποιους τους κάνουν και ξεχνιούνται ή προσπερνούν (δεν ξεπερνούν όμως) διάφορα πράγματα, για όλους εμάς με σκλήρυνση. Σίγουρα δεν έχεις κακή πρόθεση, αλλά μίλησε μας για κάτι που έχει κάποια επιστημονική βάση και κάντο κάπως έτσι: “ίσως να το έχει ακούσει ήδη, αλλά υπάρχει αυτή η νέα μέθοδος που φαίνεται να έχει κάποια αποτελέσματα.”

Μην είσαι απόλυτος ή εντελώς σίγουρος. Να είσαι ανοιχτός σε αυτά που έχουμε να σου πούμε: μπορεί να το έχουμε ψάξει, ακόμα και να το έχουμε συζητήσει με το γιατρό μας.

Το κυριότερο: μην γίνεις φορτικός. Γίνεται κουραστικό να μας φέρνουν κάθε λίγο και μία καινούρια “μαγική” θεραπεία…

“Νους υγιής εν σώματι υγιή.”

Η παραπάνω φράση μπορεί να είναι από τα αρχαία, και να ισχύει σε γενικές γραμμές, αλλά δεν φταίει αυτή που χαθήκαμε στην μετάφραση. Η Πολλαπλή Σκλήρυνση είναι μία πάθηση που επηρεάζει το νευρικό σύστημα και ειδικά τον εγκέφαλο!

“Τα πράγματα πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους.”

Μια πολύ απλοϊκή φράση που κρύβει μία ελπίδα για το ότι όλα καταλήγουν να βρουν την λύση τους.

Σε μία συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, έχει νόημα να το πεις. Όταν μιλάς όμως για χρόνιες παθήσεις, δεν έχει κανένα νόημα να το πεις.

“Αν κάποιος μπορεί να την νικήσει... Αυτός είσαι εσύ! / Είσαι πολύ νέος ακόμα, έχεις μπροστά σου καιρό να το νικήσεις/ξεπεράσεις!”

Δεν έχει ουδεμία σχέση με το πόσο δυνατός, θαρραλέος, ικανός, εύστροφος, ταλαντούχος είμαι. Δεν έχει καμία σχέση με το πόση προσπάθεια θα καταβάλω, ή με το πόσο ισχυρή θέληση (και πείσμα) έχω.

Είναι μία ανίατη πάθηση, με την οποία θα πρέπει να συμβιβαστώ και να ζήσω μαζί της. Δεν θα μπορέσω όμως να την νικήσω έτσι απλά.

“Λυπάμαι για αυτό που περνάς / Λυπάμαι για αυτό που έπαθες / Λυπάμαι για σένα / Είναι κρίμα.”

Τέτοιες φράσεις είναι από τα τελευταία πράγματα που θα θελε να ακούσει κάποιος με μια χρόνια πάθηση.

Συμπαράσταση, συμπόνια, ενσυναίσθηση: Ναι. Λύπηση; Όχι.

“Με στεναχωρεί τόσο πολύ η πάθηση σου και η κατάσταση σου.”

Η μόνη απάντηση που μπορείς να δώσεις σε αυτή την φράση είναι η σιωπή. Στους πιο επίμονους θα μπορούσαμε να πούμε “Σου ζητώ ταπεινά συγνώμη που σε φέρνω σε αυτή την τόσο δύσκολη και επίπονη θέση. Δεν είχα την πρόθεση να σε επιβαρύνω με τέτοιο απεχθή τρόπο.”

“Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.”

Μία τέτοια φράση είναι σωστή όταν μιλάς για κάτι περαστικό: ένα κρύωμα, μία βαριά ίωση, ένα σπασμένο χέρι ίσως.

Όταν το ίδιο μου το σώμα κανιβαλίζει τον εαυτό του, όταν αυτοκαταστρέφεται χωρίς να ξέρω γιατί, όταν με σκοτώνει σιγά σιγά και κάθε μέρα μοιάζει με βασανιστήριο και έναν αργό θάνατο … Όχι δεν με κάνει πιο δυνατό.

“Να σκέφτεσαι θετικά! / Θα δεις ότι θα σε βοηθήσει πολύ αν χαμογελάς περισσότερο!”

Ξανά, έχεις κάθε καλή πρόθεση. Δεν είμαι όμως στην θέση να ακούσω κάτι τέτοιο. Η απάντηση μου θα ναι: “θα το ξεκινήσω σύντομα”, ή άκρως ειρωνική: “καλά που μου το πες, γιατί δεν το είχα σκεφτεί! Να σαι καλά μου άνοιξες τα μάτια! Που ήσουν τόσο καιρό;;;”

“Κουράζομαι και εγώ πολύ…”

Δεν είναι το ίδιο. Το σώμα μου χρειάζεται περισσότερη ενέργεια για να κάνει ότι κάνεις εσύ. Κάποιες μέρες η κατάσταση μου είναι κακή και κάποιες άλλες είναι πολύ χάλια. Κάποιες φορές ακόμα και το να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί με κουράζει.

Τα “δεν ξεκουράζεσαι αρκετά”, “δεν κοιμάσαι όπως/όσο πρέπει”, δεν έχουν σχέση με την κατάσταση μου. Ούτε είμαι τεμπέλης. Μην γίνεσαι προσβλητικός. Δεν είναι στο χέρι μου. Έχω κουραστεί να είμαι τόσο κουρασμένος.

“Μου είναι αδύνατο να καταλάβω πως κόλλησες κάτι τέτοιο.”

Είναι τόσο λάθος. Δεν γνωρίζεις τι έχω, δεν μπήκες στον κόπο να ρωτήσεις. Μπορείς να μας ρωτήσεις. Κάποιοι από μας ίσως να μην έχουν διάθεση να μιλήσουν γι’ αυτό. Μπορείς να έρθεις στο AllAboutMS και να διαβάσεις και να μάθεις αρκετά πράγματα. Το πρώτο και κυριότερο η Πολλαπλή Σκλήρυνση δεν είναι κάτι που μεταδίδεται. Η κύρια ιδέα είναι ότι το ίδιο το ανοσοποιητικό μας “αποφάσισε” να αρχίσει να επιτίθεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα μας και ειδικά στην μυελίνη που περιβάλλει τα νεύρα.

“Δεν υπάρχει ένα χάπι γι’ αυτό που σε κάνει περδίκι; / Μα καλά δεν παίρνεις τα φάρμακα σου; (Ναι.) και τότε γιατί σε επηρεάζει ακόμα;”

Όχι. Δεν υπάρχει μαγική θεραπεία για την σκλήρυνση. Οι αγωγές που έχουμε σταματούν μέχρι ένα σημείο την πάθηση και την κρατάνε όσο γίνεται μακριά μας. Ο καθένας παίρνει και κάτι διαφορετικό, σύμφωνα με την δική του περίπτωση.

“Έχω και μια φίλη που έχει σκλήρυνση, και πηγαίνει στην δουλειά κάθε μέρα, και πάμε εκδρομές…”

Όχι. Μην συγκρίνεις δύο ανθρώπους με σκλήρυνση. Για τον καθένα μας η πάθηση λειτουργεί διαφορετικά. Άλλοι μπορούν να κάνουν και μαραθώνιο, άλλοι χρειάζονται βοήθεια για να περπατήσουν. Όπως είπαμε και από πάνω, μάθε - ρώτα - διάβασε.

“Το χρησιμοποιείς για να αποφεύγεις πράγματα / Το έχεις για δικαιολογία.”

Όχι. Μην το πεις. Είναι πολύ άσχημο και πονάει. Βάζεις μόνο λάδι στην φωτιά που λέγεται ενοχές.

---

Τι θα μπορούσες όμως να πεις; Εξαρτάται από την φύση της σχέσης σου με τον άνθρωπο που έχει Π.Σ..

Αν είναι ένας γνωστός μπορείς να πεις πράγματα όπως, “λυπάμαι για αυτό που περνάς”, “Θαυμάζω τις αντοχές σου”. Το πιο σημαντικό είναι να μην προσπαθήσεις να δώσεις συμβουλές.

Αν είναι κάποιος στενός φίλος ή συγγενής, είναι επίσης σημαντικό να είσαι προσεκτικός, αλλά μπορείς να προσεγγίσεις τον άλλο περισσότερο. Φράσεις όπως, “μπορώ να κάνω κάτι για να σε βοηθήσω;”, “πάρε με τηλέφωνο όποτε θες, ότι ώρα θες. Θα είμαι εκεί για να σε ακούσω”, “Δεν είσαι μόνος σου σε όλο αυτό. Δεν μπορείς να με διώξεις, ούτε θέλω να σε αφήσω”. Τις συμβουλές καλό θα ήταν να αποφύγετε και εσείς. Αν δείτε ότι κάνουμε κάτι τραβηγμένο ή απερίσκεπτο, μπορείτε να παρεμβείτε αλλά να είστε έτοιμοι να δεχτείτε ποικίλες αντιδράσεις, και να είστε οπλισμένοι με πολύ υπομονή και πολύ αγάπη.

Τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στην λίστα; Τι άλλο έχετε ακούσει που σας ενόχλησε ή που είχε ένα θετικό αντίκτυπο;

Bewakoof.com Official

Παραπομπές

• multiplesclerosis.net - What Not to Say to a Person with MS
• www.healthline.com - 11 Things You Should Never Say to Someone with MS
• multiplesclerosis.net - MS & Things People Should NOT Say
• www.mssociety.org.uk - Supporting someone who has MS

🔊 Ακούστε το άρθρο

Σκέφτομαι καμιά φορά πως η ψυχολογία μας έρχεται τα πάνω κάτω σε μας που έχουμε σκλήρυνση. Πόσο μάλλον όσων βρισκόμαστε σε αμαξίδιο.

Η ζωή αλλάζει άρδην. Και πρέπει να βρεις κουράγιο και δύναμη να την αντιμετωπίσεις. Κι αυτό δεν είναι εύκολο πάντοτε. Όταν είσαι υγιής, όλα είναι εύκολα, η ζωή έχει έναν καθορισμένο ρυθμό, που τον έχεις διαμορφώσει ανάλογα με τις επαγγελματικές σου υποχρεώσεις, την οικογενειακή σου κατάσταση, τον κοινωνικό σου περίγυρο, τα ενδιαφέροντα σου…

Όταν όμως η σκλήρυνση σου χτυπάει την πόρτα, τα δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα. Τα απλά γίνονται περίπλοκα. Τα εύκολα δύσκολα. Οι ήττες διαδέχονται η μια την άλλη. Και τότε  αρχίζουν οι ανασφάλειες. "Πως θα τα καταφέρω τώρα; Πως να χειριστώ το σώμα μου που σιγά σιγά αλλάζει; Γιατί με κοιτούν έτσι οι συνάδελφοι στη δουλειά; Γιατί σιγοψιθυρίζουν οι μαθητές μου, όταν σηκώνομαι στον πίνακα; Είναι εμφανές πια;" Ντροπή. Και όταν γίνεται οφθαλμοφανές, η ίδια η κατάσταση σε οδηγεί σιγά σιγά να το αποδεχτείς. Και να πάρεις αποφάσεις. Κι αν είσαι ευσυνείδητος και νιώθεις ότι η κούραση δεν σου επιτρέπει να είσαι συνεπής, η απόφαση είναι σκληρή, γιατί εγκαταλείπεις κάτι που αγαπούσες. Και αυτή είναι η πρώτη ήττα από μια σειρά που θα ακολουθήσουν.

Και μετά έρχονται και οι ανασφάλειες που αφορούν την κοινωνικότητα σου. "Να το πω στους φίλους μου; Πως θα με βλέπουν τώρα; Μήπως με λυπούνται; Δεν θέλω τον οίκτο τους". Και κάποια στιγμή το λες. Και διαπιστώνεις ότι οι πραγματικοί φίλοι μένουν. Για τους άλλους, για όσους αποχώρησαν, καλύτερα, γιατί κράτησες ο,τι άξιζε.

Αλλά, πόσο συχνή είναι πια η επαφή;

Όταν δεν μπορείς να βγαίνεις το ίδιο όπως παλιά; Όταν η προσβασιμότητα είναι ανύπαρκτη;

Όταν δεν μπορείς να κάνεις συνεχώς εκπτώσεις για το που θες να πιεις τον καφέ σου και το ποτό σου;

Και επιλέγεις όλο και πιο συχνά να μένεις μέσα και να πείθεις τον εαυτό σου πως σ' αρέσει η μοναξιά, εσένα που ήσουν το επίκεντρο της παρέας, η προσωποποίηση της κοινωνικότητας. Και αυτή είναι μια ακόμα ήττα.

Οι ανασφάλειες που αφορούν την οικογενειακή ζωή, είναι οι πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. "Πως είμαι σαν γυναίκα; Πως με βλέπει ο σύντροφος μου; Εξακολουθώ να του αρέσω; Μ' αγαπάει το ίδιο;  Μήπως με λυπάται; Μήπως είμαι βάρος; Θα αντέξει άραγε όλα όσα θα έρθουν;" Και αυτές οι ανασφάλειες είναι μόνιμα ριζωμένες, παρόλο που ο σύντροφος σου δεν σου δίνει λαβή για να σκέφτεσαι έτσι. Αλλά, όταν χάνεις από το σώμα σου, χάνεις και την αυτοπεποίθηση σου. Γιατί πάντα θα αναζητάς αυτό που κρύβεται πίσω από το βλέμμα, τι είναι; μήπως θλίψη; κούραση; αγανάκτηση; ή τελικά είναι μόνο αγάπη και οι ανασφάλειες σου σε εμποδίζουν να το δεις;

Όμως από εκεί που ήσουν δοτική γίνεσαι δεκτική. Και από εκεί που πρόσφερες σου προσφέρουν. Κι αυτό είναι μια μεγάλη ήττα. Γιατί αλλιώς φανταζόσουν και ονειρευόσουν τη ζωή σου.

Θα αναφερόμουν και στο θέμα των παιδιών αλλά δεν θα το κάνω. Εκεί μαζεύεις όλες σου τις δυνάμεις και αντοχές και προσπαθείς να δώσεις ο,τι περισσότερο μπορείς και να στερήσεις όσο το δυνατόν λιγότερα. Και τα καταφέρνεις!

Θα έλεγε κανείς ότι με έχει πάρει από κάτω. Κι όμως όχι! Παρόλο που οι ανασφάλειες υπάρχουν, παρόλο που η ψυχολογία μου έχει σκαμπανεβάσματα, έμαθα να ζω μ' αυτά που έχω. Να χαίρομαι  και να απολαμβάνω και τις πιο μικρές χαρές της ζωής. Και να γελώ. Και να αισιοδοξώ και να ελπίζω. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο δυνατό στοιχείο του χαρακτήρα μου.

Η ζωή μας παίρνει πολλά αλλά θαρρώ μας δίνει και δυνάμεις για να παλεύουμε.

Κάποιοι από μας αρνούνται να δεχθούν αυτά που τους συμβαίνουν. Κάποιοι κουράστηκαν. Κάποιοι θυμώνουν με όσα βιώνουν. Όλοι σχεδόν ζητούν πίσω την ζωή που έχασαν, τον εαυτό τους. Η μάχη φαίνεται τόσο άνιση και η κατάσταση άδικη.

Κάθε μέρα μας παίρνει και κάτι.

Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένουμε υπομονετικοί, και κάπου αχνοφαίνεται ότι υπάρχει ακόμα η ελπίδα. Το μόνο που μας τρομάζει είναι αν έχουν αρκετή υπομονή οι γύρω μας. Αυτή η αίσθηση της εξάρτησης από άλλα άτομα στην καθημερινότητα, η αδυναμία να κάνουμε πράγματα που για τους υπόλοιπους είναι αυτονόητα, ο οίκτος και η περιέργεια που βλέπουμε στα μάτια τους για μας. Μήπως τους εξαντλούμε; Μήπως καταχραζόμαστε την αγάπη τους και την υπομονή τους;

Τα συναισθήματα πολλά και οι αντοχές μας λιγοστές. Ας τα βάλουμε όμως σε μία σειρά:

ΘΥΜΌΣ: πολύ δυνατό συναίσθημα! Ποιος από εμάς τους σκληρυντικούς δεν το βίωσε; Έχω θυμώσει άπειρες φορές. Χτυπήθηκα, έσπασα πράγματα, έκλαψα από τα νεύρα μου, έσπασα τα νεύρα των γύρω μου. Τι κέρδισα; απολύτως τίποτα! Μένει μόνο ένα εσωτερικό κενό μετά. Και τώρα θυμώνω και χαλιέμαι  ζητώντας πίσω τη ζωή μου και όσα η ζωή μου στέρησε.

ΦΌΒΟΣ: κυρίαρχο συναίσθημα! Τι θα γίνει από δω  και πέρα; πως θα είμαι; που θα φτάσω; πως θα τα καταφέρω; αν μου συμβεί αυτό ή εκείνο ή το άλλο; κι όταν είμαι μόνη, αν πέσω; και ένα σωρό φοβίες! Ζω μ' αυτές, έμαθα όμως να τις καταχωνιάζω μέσα μου και να τις εκλογικεύω.

ΑΓΆΠΗ: το ωραιότερο συναίσθημα! Όμως δεν μπαίνει σε ζύγι! Εγώ αγαπάω περισσότερο, εσύ λιγότερο. Η αγάπη προσφέρεται. Απλόχερα. Και είναι απλά τυχεροί όσοι τη νιώθουν! Αν ξέραμε από πριν πως θα ήταν η ζωή μας, σίγουρα θα παίρναμε άλλες αποφάσεις. Δεν ευθυνόμαστε όμως γι' αυτό που μας έτυχε. Και όταν είσαι με κάποιον, είσαι και στα εύκολα και στα δύσκολα και στη γαληνεμένη θάλασσα και στην φουρτούνα. Κι αυτό είναι αμφίδρομο. Όταν δεν μπορείς να προσφέρεις σωματικά, προσφέρεις ψυχή και συναίσθημα και είναι σημαντική προσφορά.

Και ίσως τελικά να είναι όλα θέμα ΑΠΟΔΟΧΉΣ!  Ότι είμαστε έτσι όπως είμαστε και πρέπει να παλέψουμε. Μέχρι το τέλος. Όποιο κι αν είναι αυτό.

Βέβαια έρχονται κείνες οι μέρες, οι δύσκολες και αφόρητες, που περιμένεις να 'ρθει το βράδυ, να πέσεις σε έναν ύπνο βαθύ, για να μην σκέφτεσαι.

Είναι από κείνες τις μέρες που θες να ξεσπάσεις σε κλάμα λυτρωτικό, μήπως καταφέρεις και διώξεις εκείνον τον κόκκο θλίψης που ρίζωσε στην ψυχή και δε λέει να φύγει..
Είναι από τις μέρες εκείνες που θες να ουρλιάξεις για να ξεριζώσεις τον πόνο..
Είναι από τις μέρες εκείνες που κοιτάς γύρω σου, κοιτάς μέσα σου, ψάχνοντας κάτι για να πιαστείς και δεν βρίσκεις...
Είναι από τις μέρες εκείνες που η μοναξιά είναι ασήκωτο φορτίο...
Είναι από τις μέρες εκείνες που μετράς τις αντοχές σου...
Είναι από τις μέρες εκείνες που νιώθεις ότι η ζωή σε αδίκησε... έμαθε μόνο να σου στερεί...
Είναι από τις μέρες εκείνες που δεν αντέχεις μόνο να χάνεις...
Είναι από τις μέρες εκείνες που θες πίσω ο,τι στερήθηκες...
Είναι από τις μέρες εκείνες που θες να ζητήσεις συγγνώμες από όλους και από τον ίδιο σου τον εαυτό για όσα λάθη έκανες...
Είναι από τις μέρες εκείνες που σε πιάνει ένα παράπονο βουβό..
Είναι από τις μέρες εκείνες που θες να σηκώσεις το βλέμμα στον ουρανό και να ζητήσεις βοήθεια..
Είναι από τις μέρες εκείνες που βιώνεις την κατάθλιψη...

Καλώς ή κακώς η πάθηση μας ρίχνει πάρα πολύ είτε επειδή βλέπουμε τα αποτελέσματα της και χάνουμε την αυτοπεποίθηση μας, είτε γιατί όντως είναι αποτέλεσμα της (η κατάθλιψη θεωρείται συνέπεια της σκλήρυνσης γιατί μας αλλάζει την χημεία του εγκεφάλου).

Πριν μια δεκαετία και παραπάνω είχα καταλήξει στο εξής: στο τέλος ο μόνος που θα σε κρίνει είσαι εσύ ο ίδιος. και θα αναρωτηθείς αν έζησες σύμφωνα με τις αξίες και τα ιδανικά σου.

Και η ερώτηση μου είναι μια: θα ζούμε στην σκιά μιας ζωής που δεν είχαμε ή θα κάνουμε τα μέγιστα για αυτή που έχουμε τώρα;

Τι παράδειγμα θα δώσουμε στους επόμενους;

Ή για κάποιους από μας, στα παιδιά μας;

Ότι προχωρήσαμε σαν σκιές μέσα στον κόσμο μας ή ότι έβλεπαν μια φωτιά μέσα στα μάτια μας και να λένε "μακάρι να είχα την δύναμη του/της";

παλεύουμε μια άνιση και άδικη μάχη και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι για να φύγει (ακόμα). Μόνο και μόνο από αυτό θα πρέπει να δείχνουν σεβασμό, όχι οίκτο.

Ένα πράγμα που έμαθα ήταν ότι όπως φέρεσαι στον εαυτό σου, θα σου φερθούν και οι γύρω σου. όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και λες "πάλι εσύ; φύγε δεν θέλω να σε βλέπω", κανείς δεν θα θέλει να σε δει γιατί αυτό βγάζεις προς τα έξω. Όσο δεν σε σέβεσαι, δεν θα το κάνει κανείς.

Πρέπει να είμαστε δυνατοί για μας, όχι για τους άλλους. Όπως λέει και το τραγούδι "έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι" και δεν αδικώ κανέναν σας, ούτε και εμένα. Αυτές τις ώρες πρέπει να τις βγάζουμε αναίμακτα, και να είναι "ώρες" να μην επιτρέπουμε να γίνονται "μέρες".

Καθόλου και ολωσδιόλου εύκολο να νικηθεί, αλλά γιατί να μας νικάει συνέχεια και να του το κάνουμε τόσο εύκολο;

Benjamin Combs

🔊 Ακούστε το άρθρο

Με αφορμή το άρθρο για τις συνέπειες του καπνίσματος σε ασθενείς με ΣΚΠ www.capital.gr λέω να μοιραστώ μαζί σας, πώς σταμάτησα αυτή τη βλαβερή συνήθεια.

Γυρνώντας πίσω το χρόνο, θα έλεγα ότι ξεκίνησα να καπνίζω γύρω στα 18-19 χρονών συστηματικά. Είχα φτάσει να καπνίζω τουλάχιστον 2 πακέτα τσιγάρα την ημέρα, για τουλάχιστον 20 χρόνια. Όσοι καπνίζουμε ξέρουμε και τις συνέπειες στην υγεία μας, το κόστος στη τσέπη μας, την ενόχληση που προσφέρουμε αφειδώς στους γύρω μας κτλ. Κάποια στιγμή μπήκε και στη ζωή μου, αργά σχετικά και η ΣΚΠ. Από τότε που έγινε η διάγνωση, ο νευρολόγος μου στην Ολλανδία μου επισήμανε την συσχέτιση καπνίσματος και ΣΚΠ, σύμφωνα με τις μελέτες και πρέπει κάτι να κάνω.

Το καλοκαίρι του 2016, διάβασα σε κάποιο ενημερωτικό site για την ΣΚΠ, την συσχέτιση με την επιδείνωση της ΣΚΠ σε ασθενείς που καπνίζουν. Το γύρναγα αρκετό καιρό στο μυαλό μου, ότι κάτι πρέπει να κάνω, οπότε γυρνώντας από τις διακοπές μου στην Ελλάδα, πίσω στην Ολλανδία που έμενα τότε, είπα θα το κάνω, θα κόψω το ρημάδι το τσιγάρο.

Στην Ολλανδία η πρώτη γραμμή στην παροχή υγείας, είναι ο οικογενειακός γιατρός, σε αυτόν πας για ό,τι θέμα υγείας αντιμετωπίζεις και αυτός θα σε στείλει σε ειδικό γιατρό αν υπάρχει ανάγκη. Έτσι έκλεισα ραντεβού και πήγα για να δω πώς μπορώ να κόψω το κάπνισμα. Είχα ακούσει οτι υπάρχουν χάπια, επιθέματα νικοτίνης, τσίχλες που σε βοηθούν στη διακοπή του καπνίσματος. Είδα μια εξειδικευμένη νοσηλεύτρια με σχετική εκπαίδευση στο θέμα και καταλήξαμε ότι πρέπει να πάρω φαρμακευτική αγωγή μιας και είχα εθισμό μακροχρόνιο στο τσιγάρο. Μου συνέστησαν ένα κέντρο διακοπής καπνίσματος, με τηλεφωνικές συνεδρίες στα αγγλικά και καλή αρχή στη προσπάθεια.

Τώρα όπως μου εξήγησαν, υπάρχουν 3 διαφορετικά χάπια, ανάλογα με τον εθισμό στο κάπνισμα. Επίσης σε μη συστηματικούς και μακροχρόνιους καπνιστές τα έμπλαστρα και οι τσίχλες νικοτίνης μπορεί να δουλέψουν. Έγινε η παραγγελία στα χάπια και μόλις έφτασαν ξεκινήσαμε. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο θεραπευτικό σχήμα λήψης των χαπιών και μεταξύ 8ης και 11ης ημέρας πρέπει να σταματήσεις το κάπνισμα. Η ψυχολόγος από το κέντρο, τηλεφωνικά με καθοδηγούσε και μου έδινε κουράγιο στην προσπάθεια. Στην 8η ημέρα που έπαιρνα τα χάπια, έκοψα και το κάπνισμα, πέταξα τα τσιγάρα και τέλος. Το ημερολόγιο έδειχνε 8 Αυγούστου 2016.

Τώρα μερικά νούμερα για τα Ολλανδικά δεδομένα, μιας και στην Ελλάδα πώς μπορεί να γίνει δεν γνωρίζω. Τα χάπια είναι ακριβά κόστισαν γύρω στα 250 ευρώ για τους 3 μήνες που πρέπει να τα παίρνεις, αλλά τα κάλυψε 100% η ασφάλειά μου. Επίσης η ψυχολογική υποστήριξη 300 ευρώ, που επίσης πληρώθηκαν από την ασφάλεια υγείας. Στην Ελλάδα τώρα νομίζω υπάρχουν ιατρεία διακοπής καπνίσματος σε αρκετά δημόσια νοσοκομεία. Οπότε λογικά θα κάνουν μια ανάλογη διαδικασία για τους καπνιστές.

Τώρα αν πρέπει να δώσω μια συμβουλή, θα έλεγα κανένα χάπι και κανένα φάρμακο δεν θα σε κάνει να κόψεις το κάπνισμα, αν εσύ δεν πεις και αποφασίσεις και δεχτείς μέσα σου οτι τώρα σταματάω να καπνίζω. Τα φάρμακα βοηθάνε αλλά το βασικότερο είναι η απόφαση να το σταματήσεις το τσιγάρο.

Τι κέρδισα εδώ και ένα χρόνο? Σταμάτησα να βρωμάω ολόκληρος, τα ρούχα μου, το σπίτι μου, το αυτοκίνητό μου, η αναπνοή μου. Απόκτησα ξανά γεύση και όσφρηση, περιορίστηκαν πολύ τα προβλήματα που είχα με αναπνευστικές αλλεργίες. Σταμάτησα να ξοδεύω τόσα χρήματα σε τσιγάρα, έγινα λίγο μίζερος βέβαια ειδικά στην Ελλάδα που κανένας δεν σέβεται τους μη καπνιστές.

Τώρα αφού το έκοψα εγώ μετά από τόσα πολλά χρόνια καπνίσματος, νομίζω ότι είναι εφικτό για τον καθένα. Πάρτε το απόφαση καταρχήν και δείτε αυτά τα ιατρεία διακοπής καπνίσματος, αξίζει για μια καλύτερη ζωή να φύγει το κάπνισμα από τη ζωή μας.

Jacques Perreault

🔊 Ακούστε το άρθρο

Και πλησιάζει ο καιρός που πρέπει να κλείσεις ραντεβού με τον νευρολόγο σου!
Τηλεφωνείς, το σηκώνει η γραμματέας :
- Γειά σας, θέλω να κανονίσουμε μια επίσκεψη στο ιατρείο, αλλά ξέρετε είμαι σε αμαξίδιο....υπάρχει πρόσβαση;
-Βέβαια, μην ανησυχείτε, δύο τρία σκαλοπάτια και μετά ασανσέρ! Και υπάρχει και θυρωρός, αν χρειαστείτε κάποια βοήθεια!
Κλείνεις ικανοποιημένη το τηλέφωνο που όλα κανονίστηκαν και την καθορισμένη μέρα ξεκινάς ταξίδι δυόμισι ωρών. Φτάνεις στη μεγαλούπολη και αναζητάς καταρχήν πάρκινγκ (το ιατρείο στο κέντρο, ούτε λόγος). Βροχή ασταμάτητη, αλλά φτάνεις....για να διαπιστώσεις ότι εκτός από το γεγονός ότι είσαι βρεγμένη, τα βάσανα δεν τελείωσαν. Τα δυο τρια σκαλοπάτια έγιναν ξαφνικά δώδεκα (!) και ο θυρωρός άφαντος!
Ευτυχώς η περιοχή πολυσύχναστη και δύο νεαροί προθυμοποιούνται αυτοβούλως να μας βοηθήσουν. Με σηκώνουν μαζί με το αμαξίδιο, ένας από δεξιά άλλος από αριστερά, ο άντρας μου από την πίσω πλευρά ευτυχώς, γιατί στα μισά της σκάλας ο ένας σκοντάφτει, κίνδυνος ανατροπής, αλλά τελικά τα καταφέραμε και φτάσαμε στο ασανσέρ. Το δε ασανσέρ τόσο στενό και μικρό που έπρεπε να μαζέψουμε ελαφρώς το αμαξίδιο,με μενα να κάθομαι φυσικά, να το χειριστώ μόνη μου γιατί εκτός από το αμαξίδιο δεν χωρούσε άλλο άτομο και να με παραλάβουν στον όροφο. Η κατάβαση ήταν πιο εύκολη διότι ως δια μαγείας ο θυρωρός βρισκόταν στο πόστο του.
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Και είναι μια από τις πολλές που θα μπορούσα να διηγηθώ. Ούσα σε αμαξίδιο, αντιμετωπίζω καθημερινά πολλές δυσκολίες. 'Ομως θυμώνω, όταν στερούμαι αυτά που για τους υγιείς ανθρώπους είναι αυτονόητα, οπως για παράδειγμα να έχεις το δικαίωμα να επιλέγεις το γιατρό σου και να μην σε αναγκάζει η προσβασιμότητα να επιλέξεις.
Το γεγονός ότι δίνονται άδειες σε ιατρεία που βρίσκονται σε ορόφους πολυκατοικιών χωρίς να λαμβάνεται υπ'όψιν η προσβασιμότητα με εξοργίζει. Ο κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά ανάπηρος (ένα σπασμένο πόδι π.χ.) ή απλώς ηλικιωμένος. Δεν νοείται κράτος πρόνοιας, όταν δεν φροντίζει για τόσο απλά αλλά σημαντικά ζητήματα.
Ζώντας σε μια μικρή πόλη, δυσκολεύομαι να βρω ιατρεία που να μπορώ να πάω. Η νευρολόγος που είχα στην πόλη μου, έχει πολλά σκαλοπάτια στην είσοδο και είναι πλέον απροσπέλαστη για μένα. Μα όταν δίνεται άδεια χωρίς να υπάρχει πρόσβαση σε νευρολόγο, που ασχολείται κατά κύριο λόγο με ανθρώπους που πάσχουν από σκλήρυνση, τι μπορεί να πει κανείς για τις άλλες ειδικότητες;
Ευτυχώς που τελευταία κάποιοι γιατροί ασκούν την ιατρική τους και κατ' οίκον. Έτσι η οδοντίατρός μου έρχεται σπίτι μου, όταν την χρειαστώ. Όμως αυτό δεν είναι λύση. Το δίκαιο είναι κάθε άνθρωπος να έχει τα ίδια δικαιώματα στην υγεία. Για να μην αισθάνονται κάποιοι από μας "παιδιά ενός κατώτερου Θεού".

WEB AGENCY