🔊 Ακούστε το άρθρο

Η τεχνολογία των φαρμακευτικών αγωγών για την Πολλαπλή Σκλήρυνση έχει προχωρήσει αρκετά, γι’ αυτό και υπάρχει ένα μεγάλο εύρος επιλογών στην σημερινή εποχή.

Παρά όμως αυτά τα βήματα που έχουν γίνει για την καταστολή της πάθησης, αρκετοί επιστήμονες συνεχίζουν αδιάκοπα να προσπαθούν να προσεγγίσουν την επαναμυελίνωση: την διαδικασία επαναφοράς του κατεστραμμένου ιστού της περιβλήματος των νευρικών ινών, της μυελίνης.

Η ερευνητική ομάδα του Mayo Clinic College of Medicine and Science κατόρθωσε να δείξει ότι ένα απταμερές DNA που προσκολλάται στην μυελίνη -με απλά λόγια ένα μικρό μόριο DNA, γνωστό ως LJM-3064,  προάγει την επαναμυελίνωση σε μοντέλο ποντικιών με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Επίσης έδειξαν ότι διανέμεται με μεγάλη ταχύτητα μέσα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα όπως και σε άλλους ιστούς των ποντικιών.

Σε σύγκριση με άλλες προσεγγίσεις για την προαγωγή της επαναμυελίνωσης, που βασίζονται στα αντισώματα, τα απταμερή DNA είναι μικρότερα, πιο σταθερά, και μπορούν να παραχθούν πολύ πιο εύκολα και με χαμηλότερο κόστος.

Επίσης παρέχουν μία αρκετά εξειδικευμένη στόχευση και χαμηλότερο ρίσκο για ανοσογονικότητα, η οποία αναφέρεται στην ικανότητα του οργανισμού να ενεργοποιήσει την απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι επιστήμονες σύμπτυξαν το μήκος του πρωτότυπου LJM-3064 από 40 σε 20 νουκλεοτίδια (το δομικό στοιχείο του DNA), υπό την υπόθεση ότι μόνο ένα συγκεκριμένο μέρος του είναι αρκετό για να προσκολληθεί στην μυελίνη.

Η παραλλαγή του μορίου, που ονομάζεται LJM-5708, έδειξε να κατέχει αυξημένη ικανότητα πρόσδεσης στην μυελίνη. Εκτός αυτού, έδειξε να διατηρεί την δομή του πρωτότυπου μορίου των 40 νουκλεοτιδίων.

Η σημαντικότερη ιδιότητα που παρουσιάστηκε ήταν η διατήρηση των ιδιοτήτων προσκόλλησης του μορίου στην μυελίνη ακόμα και όταν ήταν δεσμευμένο σε μία βακτηριακή πρωτεΐνη που ονομάζεται στρεπταβιδίνη (streptavidin).

Η πρωτεινη αυτή κατέχει ένα ρόλο κλειδί στην καλύτερη σωματική διανομή και στην καλύτερη επαναμυελίνωση από απταμερή στα ποντίκια.

Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα το νέο απταμερές είναι ένας πολλά υποσχόμενος υποψήφιος για προκλινικές δοκιμές.

 

Η μελέτη με τίτλο “Optimization of a 40-mer Antimyelin DNA Aptamer Identifies a 20-mer with Enhanced Properties for Potential Multiple Sclerosis Therapy” δημοσιεύθηκε στο Nucleic Acid Therapeutics.

Vincent Botta

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Tiny DNA Molecule May Help Development of Myelin Repair Therapies, Study Suggests

🔊 Ακούστε το άρθρο

Το BAF312, που πλέον φέρει το όνομα Siponimod, είναι ένα ερευνητικό φάρμακο, που αναπτύσσει η εταιρεία Novartis ενάντια στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Η αγωγή αυτή έχει την μορφή χαπιού, και δρα σταματώντας τα κύτταρα του ανοσοποιητικού από το να διαπεράσουν το φράγμα αίματος-εγκεφάλου, και να δημιουργήσουν φλεγμονώδη αντίδραση και να δημιουργήσουν βλάβη στο έλυτρο της μυελίνης.

Το φάρμακο προσκολλάται στους υποδοχείς sphingosine-1-phosphate (S1P) (η σχέση αυτών των υποδοχέων έχει αποδειχθεί ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Π.Σ. και το Fingolimod ήταν από τα πρώτα φάρμακα που εστίασε σε αυτούς) που βρίσκονται στα τοιχώματα των ανοσοκυττάρων και εμποδίζει την κανονική του λειτουργία.

Αλληλεπιδρά με συγκεκριμένους υποδοχείς, τους S1P 1 και 5. Ο υποδοχέας αυτός είναι αρκετά σημαντικός στην ενεργοποίηση της απελευθέρωσης ανοσοκυττάρων από τον λεμφαδένα προς το κυκλοφορίζον αίμα.

Έτσι τα ανοσοκύτταρα φυλακίζονται μέσα στον λεμφαδένα, και επιβραδύνεται η πρόοδος της πάθησης.

Επίσης, υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει νευροπροστατευτική δράση. Έρευνες έδειξαν ότι περνά το φράγμα αίματος-εγκεφάλου και προσκολλώνται στους υποδοχείς S1P 5 των ολιγοδενδροκυττάρων, και ότι δρα άμεσα στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό και προλαμβάνει τον νευροεκφυλισμό.

Η εταιρία πρόσφατα υπέβαλε το siponimod προς έγκριση για την χορήγηση του σε ενήλικες με δευτεροπαθή προϊούσα Π.Σ., στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) και η αντίστοιχη αρχή των Η.Π.Α., U.S. Food and Drug Administration (FDA), αποδέχτηκαν τις αιτήσεις της εταιρίας για την ανασκόπηση του νέου φαρμάκου.

Η EMA αναμένεται να εκδώσει την τελική της απόφαση μέσα στα τέλη του 2019, και ο FDA τον Μάρτιο του 2019.

Η εταιρία συνόδευσε τις αιτήσεις της με τα κλινικά δεδομένα που συλλέχθηκαν από τις κλινικές δοκιμές τρίτης φάσης EXPAND (NCT01665144). Σε αυτές τις δοκιμές συμμετείχαν 1.651 άτομα με δευτεροπαθώς προιουσα Π.Σ. με μέτρια έως σοβαρή αναπηρία, από 31 διαφορετικές χώρες.

Οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν τυχαιοκρατικά για να λάβουν 2mg siponimod ή ένα placebo μία φορά την ημέρα.

Τα δεδομένα των κλινικών δοκιμών έδειξαν ότι το siponimod μπορεί να μειώσει την πρόοδο των αναπηριών στα άτομα με προιουσα μορφή κατά 14 με 20 τοις εκατό σε 3 μήνες, και 29 με 33 τοις εκατό σε 6 μήνες σε σύγκριση με το placebo.

Σημειώθηκε επίσης βελτίωση στην επεξεργαστική ταχύτητα των ατόμων που παρουσίασαν κάποια υποτροπή εντός δύο ετών και σε αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει.

Οι δοκιμές φάσης 2 BOLD (NCT00879658) είχαν δείξει ότι μπορούν να μειώσουν αισθητά το ετήσιο ποσοστό υποτροπών των ανθρώπων με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ σε περίοδο 6 μηνών, σε σύγκριση με το placebo, όπως και το πλήθος των εγκεφαλικών εστιών.

Όπως ανέφερε ο Paul Hudson, CEO της Novartis, “Το siponimod είναι το πρώτο ερευνητικό φάρμακο που δείχνει να φέρει μία σημαντική καθυστέρηση στην πρόοδο των αναπηριών στους μέσους ασθενείς με δευτεροπαθή προϊούσα Π.Σ.”.

Πρόσθεσε ότι “εργαζόμαστε στενά με τους FDA και EMA για να εξασφαλίσουμε το siponimod θα είναι διαθέσιμο προς τους ασθενείς όσο το δυνατό γρηγορότερα”.

Η Swissmedic, η ελεγκτική υπηρεσία φαρμάκων της Ελβετίας, μετέφερε την αίτηση του siponimod για την δευτεροπαθή προϊούσα Π.Σ., σε διαδικασία ταχείας έγκρισης. Η Novartis διεξάγει πρόσθετες συζητήσεις με άλλες υγειονομικές αρχές σχετικά με τη χρήση του φαρμάκου.

Jon Tyson

Πηγές

• multiplesclerosisnewstoday.com - FDA, EMA Agree to Review Novartis Therapy Siponimod to Treat SPMS
• multiplesclerosisnewstoday.com - #AAN2018 – Siponimod Lessens Risk of SPMS Progression Independent of Relapses, Trial Data Show
• multiplesclerosisnewstoday.com - #AAN2018 – Siponimod Reduces Disease Activity Biomarker in SPMS Patients

🔊 Ακούστε το άρθρο

Σε μία νέα έρευνα ανακάλυψαν ότι η απολιποπρωτεΐνη D (Apolipoprotein D ή Apo D), ένας φορέας λιπο-σωματιδίων (λιπιδίων) που παράγεται από τον εγκέφαλο, δείχνει να έχει νευροπροστατευτικό ρόλο και δείχνει επίσης να βοηθά στην αναδημιουργία της μυελίνης στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Αυτό το εύρημα μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων αγωγών για την καταπολέμηση της πάθησης, όπως αναφέρει η έρευνα.

Η έρευνα με τίτλο Expression Pattern of Myelin-Related Apolipoprotein D in Human Multiple Sclerosis Lesions” δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Aging Neuroscience.

Η Απο D είναι μια φυσική πρωτεΐνη που παραγεται στον εγκεφαλο και στους όρχεις, και κατέχει ένα ρόλο κλειδί στην μεταφορά των λιπο-σωματιδίων μεταξύ των κυττάρων.

Η πρωτεΐνη έχει συσχετιστεί με διάφορες νευρολογικές διαταραχές και με νευρολογικές βλάβες, ειδικά όταν σχετίζονται με το έλυτρο της μυελίνης.

Η Απο D συμμετέχει στην αναγέννηση των νευρικών ινών και στην αναγέννηση του έλυτρου της μυελίνης (επαναμυελίνωση) και ρυθμίζει το πλήθος των ανοσοκυττάρων που “στρατολογούνται” κατά την διάρκεια μίας πληγής/βλάβης στον εγκέφαλο.

Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις, οι ερευνητές πιστεύουν ότι η συγκεκριμένη πρωτεΐνη διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Π.Σ..

Δεν γνωρίζουμε όμως με ποιον τρόπο δρα ή ποια είναι η λειτουργία της στην Π.Σ.. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι πολύ λίγες και αντικρουόμενες μελέτες έχουν μιλήσει σχετικά με αυτό.

Στην προσπάθεια να ανακαλύψουν περισσότερα σχετικά με το θέμα, οι ερευνητές διερεύνησαν τον εντοπισμό της Απο D και τα επίπεδα της σε εγκεφαλικές εστίες, από δείγματα που πάρθηκαν από ανθρώπους με Π.Σ..

Επίσης, συσχέτισαν την παρουσία της πρωτεΐνης με την απώλεια ή την αναγέννηση της μυελίνης στις περιοχές των εστιών.

Σύμφωνα με την ομάδα, αυτή ήταν η πρώτη έρευνα του είδους που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι η πρωτείνη παραγόταν από ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα.

Επίσης, τα επίπεδα της Απο D ακολουθούσαν ένα παρόμοιο μοτίβο με αυτό της μυελίνης, με πτώση στις περιοχές που η μυελίνη ήταν ασθενέστερη.

Παρατηρήθηκε μία ξεκάθαρη πτώση στα επίπεδα της πρωτεΐνης σε όλες τις απομυελινωτικές εστίες, και η ποσότητα της ήταν αρκετά μικρότερη στις ανενεργές εστίες σε σύγκριση με τις ενεργές.

Αντίθετα, στις επαναμυελινωμένες εστίες, τα επίπεδα της μυελίνης και της Απο D ανέβηκαν.

“Όλα αυτά τα δεδομένα φαίνεται να δείχνουν ότι η Απο D έχει ένα σημαντικό ρόλο στις διαδικασίες μυελίνωσης και επαναμυελίνωσης σαν μόριο με νευροπροστατευτικές δυνατότητες, και μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα καλό σημείο εκκίνησης για την έρευνα του στην Π.Σ.”, ανέφεραν οι ερευνητές.

Αν επιβεβαιωθούν σε περισσότερες έρευνες αυτά τα ευρήματα, τότε θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην δημιουργία μίας εναλλακτικής θεραπευτικής στρατηγικής για την πάθηση.

Υπάρχουν αρκετές έρευνες που υποδεικνύουν ότι η συγκεκριμένη πρωτεΐνη έχει νευροπροστατευτική δράση, και ότι υποστηρίζει την ανάπτυξη και την επιβίωση των νευρικών κυττάρων.
JESHOOTS.COM

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Fat Carrier Protein May Protect Nerve Cells, Help Myelin Regrow During MS, Research Suggests

🔊 Ακούστε το άρθρο

Όπως αναφέρει μία καινούρια έρευνα, η ατροφία των εγκεφαλικών εστιών συσχετίζεται με τις φυσικές αναπηρίες των ανθρώπων με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

H μαγνητική τομογραφία (MRI - Magnetic resonance imaging) χρησιμοποιείται ως μία εξέταση ρουτίνας για τους ανθρώπους με Π.Σ., για να ελέγξουν την κατάσταση των ήδη υπαρχόντων εστιών και αν έχουν εμφανιστεί νέες.

Αυτό είχε χαρακτηριστεί ως ένας δείκτης της ανάπτυξης της πάθησης. Η έγκριση μία νέας θεραπευτικής αγωγής βασίζεται στην ικανότητα της να μειώσει τον αριθμό των εγκεφαλικών εστιών σε βάθος 24 μηνών.

Όμως οι ερευνητές αυτής της μελέτης, ανέπτυξαν μία νέα θεωρία: η εξαφάνιση των εστιών μπορεί να σηματοδοτεί μια αλλαγή της παθολογίας, όπως η ατροφία, ή ευεργετικές αλλοιώσεις, όπως η επιδιόρθωση της μυελίνης.

Επικεντρωμενοι στις παθολογικές αλλαγές των εγκεφαλικών εστιών, οι ερευνητές εξέτασαν τις εστίες που παρατηρήθηκαν σε παλιότερες MRI εξετάσεις, που έπειτα αντικαταστάθηκαν με  εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Αυτή η πρακτική αντιτίθεται στην παραδοσιακή μέθοδο παρακολούθησης των νέων εστιών, όπως ανέφεραν.

“Τα μεγάλα νέα εδώ, είναι ότι κάναμε το αντίθετο απ’ ότι γινόταν εδώ και 40 χρόνια”, ανέφερε σε δελτίο τύπου, ο Michael G. Dwyer, PhD, και βασικός συγγραφέας της πενταετούς έρευνας. “Αντί να κοιτάζουμε τις νέες εγκεφαλικές εστίες, κοιτάξαμε το φαινόμενο των εγκεφαλικών εστιών που εξαφανίζονται μέσα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό”.

Πιο συγκεκριμένα, συνέκριναν το ρυθμό απώλειας των εστιών λόγω της ατροφίας, με τον ρυθμό εμφάνισης ή μεγέθυνσης των εστιών και κατά την έναρξη της έρευνας αλλά και κατά τον επόμενο έλεγχο που έγινε μετά από 5 ή 10 χρόνια.

Η έρευνα έγινε στο Πανεπιστήμιο του Buffalo, στην Νέα Υόρκη, και συμμετείχαν 192 άνθρωποι με Π.Σ., είτε με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα μορφή (οι 126 από αυτούς), είτε με προϊούσα μορφή (οι 48), ή με κλινικά μεμονωμένο σύνδρομο (clinically isolated syndrome - CIS).

Η ομάδα διαπίστωσε ότι σε αντίθεση με τις νέες ή τις μεγενθυμένες εστίες, ο όγκος της ατροφικής αλλοίωσης συσχετίστηκε με την κλινική αναπηρία, όπως εκτιμήθηκε από την κλίμακα κατάστασης αναπηρίας (Expanded Disability Status Scale - EDSS), μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για τον ποσοτικό προσδιορισμό της αναπηρίας στην Π.Σ..

Παρόμοια αποτελέσματα είχαν βρεθεί και σε μία δεκαετή έρευνα που συμμετείχαν 176 άνθρωποι, που ήταν μία συνεργασία μεταξύ των ερευνητών του Πανεπιστημίου του Buffalo και επιστημόνων από το Charles University, στην Τσεχία.

Αυτή η δεκαετής έρευνα είχε παρουσιαστεί στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (American Academy of Neurology) στο Los Angeles της California, τον Απρίλιο.

“Δεν βρήκαμε κάποια συσχέτιση μεταξύ των ανθρώπων που ανέπτυξαν περισσότερες ή μεγαλύτερες εστίες και την ανάπτυξη κάποιας αναπηρίας. Αλλά βρήκαμε ότι η ατροφία του όγκου των εστιών προέβλεψε την ανάπτυξη περισσότερων φυσικών αναπηριών”, ανέφερε ο Dwyer.

Διαχωρίζοντας τα δεδομένα σύμφωνα με τον τύπο της Π.Σ., διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι με διαλείπουσα Π.Σ. είχαν τον μεγαλύτερο αριθμό νέων εστιών, ενώ αυτοί με προιουσα μορφή, είχαν την πιο έκδηλη ατροφία των εγκεφαλικών εστιών.

“Η ατροφία του όγκου των εστιών είναι ένας μοναδικός και κλινικά σχετικός απεικονιστικός δείκτης για της Π.Σ., και πολλά υποσχόμενος για την προιουσα Π.Σ.”, έγραψαν οι ερευνητές.

“Όλως παραδόξως, βλέπουμε ότι ο όγκος των εστιών μεγαλώνει στα αρχικά στάδια της πάθησης και σταματά σε μετέπειτα στάδια”, είπε ο Robert Zivadinov, MD, PhD, ένας από τους κύριους συγγραφείς της πενταετούς έρευνας και βασικός συγγραφέας της δεκαετούς.

“Όταν οι εστίες μειώνονται με την πάροδο του χρόνου, δεν είναι γιατί οι εστίες των ασθενών επουλώνονται, αλλά γιατί πολλές από αυτές τις εστίες εξαφανίζονται ενώ μετατρέπονται σε εγκεφαλονωτιαίο υγρό”.

Αρκετά σημαντικό, όπως τόνισε ο Zivadinov, ήταν η διαπίστωση ότι οι ατροφικές εγκεφαλικές εστίες ήταν ένας καλύτερος δείκτης της ανάπτυξης των αναπηριών, απ’ ότι η συρρίκνωση ολόκληρου του εγκεφάλου, που είναι ο ευρύτερα αποδεκτός βιοδείκτης του νευροεκφυλισμού στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

“Τα δεδομένα δείχνουν ότι οι ατροφικές εστίες δεν είναι ένα μικρό και δευτερεύον φαινόμενο της πάθησης, αντιθέτως υποδεικνύεται ότι μπορεί να έχουν αρκετά σημαντικό ρόλο στην πρόβλεψη του ποιος θα αναπτύξει μία πιο σοβαρή και προοδευτική πάθηση”.

Η έρευνα με τίτλο, “Atrophied Brain Lesion Volume: A New Imaging Biomarker in Multiple Sclerosis,” δημοσιεύθηκε στο  Journal of Neuroimaging.

Scott Webb

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Atrophy of Brain Lesions Predicts Disability in MS, 10-year Study Finds

 

🔊 Ακούστε το άρθρο

Σύμφωνα με μία Καναδική έρευνα, τα υψηλά επίπεδα της πρωτεΐνης Calnexin που βρίσκεται μέσα στον εγκέφαλο, μπορούν να διαταράξουν την λειτουργία του φράγματος αίματος-εγκεφάλου των ανθρώπων με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Τα ευρήματα αυτά, μπορεί να οδηγήσουν σε νέες στρατηγικές αγωγής για την πρόληψη της εγκεφαλικής βλάβης στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Όπως γνωρίζουμε η Π.Σ. Είναι μία αυτοάνοση πάθηση που σχετίζεται με την δράση των T-λεμφοκυττάρων στις περιοχές του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Όταν είναι ενεργή, τα λευκά αιμοσφαίρια περνούν από το φράγμα αίματος-εγκεφάλου (blood-brain barrier) και δημιουργούν φλεγμονώδη αντίδραση και καταστρέφουν την μυελίνη των νευρικών κυττάρων. Όσο προχωρά και/ή επαναλαμβάνεται αυτή η διαδικασία, αναπτύσσεται και η πάθηση.

Η ρήξη του φράγματος είναι από συμβάντα που σηματοδοτούν την ανάπτυξη πολλών παθήσεων, όπως και η Πολλαπλή Σκλήρυνση. Όταν έχει καταρριφθεί το φράγμα, δεν εμποδίζει πλέον την είσοδο συγκεκριμένων κυττάρων και μεγάλων μορίων στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, κάτι που μπορεί να προκαλέσει φλεγμονώδη αντίδραση και βλάβη στα νευρικά κύτταρα.

Η πρωτεΐνη Calnexin που μπορεί να βρεθεί μέσα στο κύτταρο στην δομή του που λέγεται ενδοπλασματικό δίκτυο. Η πρωτεΐνη αυτή συμμετέχει στον ποιοτικό έλεγχο των νεοδομημένων πρωτεϊνών.

Για να ανακαλύψουν τον ρόλο της Calnexin στην Π.Σ., οι ερευνητές του University of Alberta και του McGill University στον Καναδά, ανέλυσαν τα επίπεδα της πρωτεΐνης στους εγκεφάλους 18 ανθρώπων με Π.Σ..

Κάνοντας την σύγκριση με 10 υγιείς ανθρώπους, οι ερευνητές βρήκαν απροσδόκητα υψηλά επίπεδα της Calnexin στα ενδοθηλιακά κύτταρα του εγκεφάλου, που αποτελούν το κύριο μέρος του φράγματος αίματος-εγκεφάλου.

Η περαιτέρω έρευνα που έγινε σε ποντίκια έδειξε ότι αυτά που είχαν έλλειψη πρωτεΐνης Calnexin είχαν μεγάλη ανεκτικότητα στην ανάπτυξη της πάθησης παρόμοιας με την Π.Σ., που ονομάζεται πειραματική αυτοάνοση εγκεφαλομυελίτιδα (experimental autoimmune encephalomyelitis).

Το φράγμα αίματος-εγκεφάλου αυτών των ποντικιών προλαμβάνει την εισβολή των Τ-λεμφοκυττάρων στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν μία συσχέτιση μεταξύ της παρουσίας της πρωτεΐνης Calnexin στα ενδοθηλιακά κύτταρα του Κ.Ν.Σ. Και στην παθολογική αντίδραση που οδηγεί στην δημιουργία φλεγμονής στο νευρικό σύστημα και στην καταστροφή του ελύτρου της μυελίνης που βλέπουμε στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Όπως ανέφερε ο Dr. Marek Michalak, ένας από τους συγγραφείς της έρευνας, σε ένα δελτίο τύπου, η Calnexin φαίνεται ότι με κάποιο τρόπο σχετίζεται με τον έλεγχο της λειτουργίας του φράγματος αίματος-εγκεφάλου. Η δομή αυτή συνήθως δρα σαν ένας τοίχος που εμποδίζει την διέλευση των κυττάρων και των ουσιών από την ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο. Όταν υπάρχει υψηλό επίπεδο της Calnexin, το τοίχος αυτό δίνει πρόσβαση στα Τ-λεμφοκύτταρα στον εγκέφαλο, και καταστρέφουν την μυελίνη.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα να αναπτύξουν μία στρατηγική για να χειραγωγήσουν την λειτουργία της Calnexin.

Ο Dr. Luis B. Agellon, συγγραφέας της έρευνας, κατέληξε ότι, πιστεύουν ότι αυτά τα συναρπαστικά ευρήματα βεβαιώνουν ότι η Calnexin είναι ένα σημαντικός στόχος για την ανάπτυξη αγωγών για την Π.Σ.. Η πρόκληση τώρα είναι να βρουν το πως ακριβώς δουλεύει αυτή η πρωτεΐνη μέσα στα κύτταρα που δημιουργούν το φράγμα. Αν γνώριζαν ακριβώς το πως δουλεύει η Calnexin και πως δρα σε αυτή την διαδικασία, τότε θα μπορούσαν να βρουν και τρόπο ώστε να χειραγωγήσουν την λειτουργία της, και να προάγουν την αντοχή ενάντια στην ανάπτυξη της Πολλαπλής Σκλήρυνσης.

Η έρευνα με τίτλο, “Calnexin is necessary for T cell transmigration into the central nervous system,” δημοσιεύθηκε στο journal JCI Insight.

Daniel Hjalmarsson

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - High Levels of Protein Can Disrupt Blood-Brain Barrier in MS, Study Finds

 

🔊 Ακούστε το άρθρο

Γενετικά τροποποιημένα κύτταρα από ανθρώπινο ομφάλιο λώρο μπορούν να βοηθήσουν στην επαναφορά του ελύτρου της μυελίνης των νευρικών κυττάρων, όπως αναφέρουν οι ερευνητές μίας προκλινικής έρευνας.

Το αποτέλεσμα αυτό υποστηρίζει την ανάπτυξη κυτταρικών θεραπευτικών μεθόδων που θα  βοηθήσουν ασθενείς με τραυματισμούς στην σπονδυλική στήλη ή με απομυελινωτικές παθήσεις, όπως και η Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Η μυελίνη είναι ένα πολύ σημαντικό δομικό στοιχείο των νευρώνων (νευρικών κυττάρων). Προστατεύει τα κύτταρα από οποιαδήποτε βλάβη, αλλά αποτελεί και αναπόσπαστο στοιχείο της μετάδοσης των ηλεκτρικών σημάτων για την επικοινωνία των νεύρων.

Δύο τύποι κυττάρων είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή της μυελίνης, τα κύτταρα Schwann στο περιφερικό νευρικό σύστημα, και τα ολιγοδενδροκύτταρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Αυτά τα κύτταρα αντιδρούν σε μία κλάση σηματοδοτικών μορίων που ονομάζονται νευροτροφικοί παράγοντες (neurotrophic factors), οι οποίοι προάγουν τον πολλαπλασιασμό και την μετανάστευση των κυττάρων Schwann, και αυξάνουν την παραγωγή της μυελίνης.

Παλιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι τα κύτταρα του αίματος του ομφάλιου λώρου βοηθούν στην επαναφορά της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος στο σημείο που έχει δημιουργηθεί η νευρική βλάβη, και επισκευάζουν το έλυτρο της μυελίνης.

Η ερευνητική ομάδα, που ηγήθηκαν επιστήμονες του Kazan Federal University της Ρωσίας αποφάσισαν να αξιολογήσουν την συνδυαστική δράση των κυττάρων αίματος από τον ομφάλιο λώρο μαζί με τους νευροτροφικούς παράγοντες.

Η ομάδα τροποποίησε γενετικά αυτά τα κύτταρα για να παραχθούν δύο τύποι νευροπροστατευτικών νευροτροφικών παραγόντων, ενισχύοντας την θεραπευτική τους δράση.

Όπως ανέφερε σε δελτίο τύπου η Yana Mukhamedshina, PhD, MD και επικεφαλής του εργαστηρίου Kazan University’s gene and cell technologies lab, αυτά τα γονίδια και πιο συγκεκριμένα οι πρωτεΐνες που δημιουργούνται από αυτά, μπορούν να προστατεύσουν τους νευρώνες και να τους παρέχουν υποστήριξη. Έτσι, τα κύτταρα του ομφαλίου λώρου χρησιμεύουν ως μεταφορείς θεραπευτικών γονιδίων.

Για την αξιολόγηση του αντίκτυπου των τροποποιημένων κυττάρων, οι ερευνητές μετέφεραν σε μοντέλα ποντίκια με τραυματισμό στην σπονδυλική στήλη. Αυτό ενεργοποίησε την αύξηση των κυττάρων Schwann στο σημείο της νευρικής βλάβης.

Περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να γίνουν για να διευκρινιστεί ποιος μηχανισμός ακριβώς ενεργοποιείται από τα τροποποιημένα κύτταρα. Είτε στηρίζουν την αύξηση του αριθμού των κυττάρων Schwann και την μετανάστευση τους, είτε προάγουν την επιβίωση των νευρικών κυττάρων.

Με αυτά τα αποτελέσματα, βλέπουμε ότι τα κύτταρα Schwann μπορούν να μεταναστεύσουν σε μία περιοχή βλάβης και να συμμετάσχουν στην παραγωγή μυελίνης, έτσι αντικαθιστούν τις λειτουργίες των ολιγοδενδροκυττάρων στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η έρευνα με τίτλο “Influence of Genetically Modified Human Umbilical Cord Blood Mononuclear Cells on the Expression of Schwann Cell Molecular Determinants in Spinal Cord Injury,” δημοσιεύθηκε στο journal Stem Cells International.

Hal Gatewood

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Genetically Engineered Cells Have Potential to Restore Neuron’s Myelin Sheath, Study Shows

🔊 Ακούστε το άρθρο

Η αναστολή ενός ενζύμου που είναι υπεύθυνο για την ενεργοποίηση και την απενεργοποίηση των γονιδίων μπορεί να αντιστρέψει τη βλάβη στο έλυτρο της μυελίνης που προστατεύει τα νευρικά κύτταρα, βελτιώνοντας τη λειτουργία των άκρων.

Η ομάδα του Cincinnati Children’s Hospital Medical Center των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε να ερευνήσει τις χημικές ενώσεις που μπορούν να αναστείλουν τα ένζυμα που είναι υπεύθυνα για την απ-ενεργοποίηση των γονιδίων.

Η διαδικασία δεν παρεμβαίνει στην αλληλουχία DNA του γονιδίου. Λειτουργεί προσθέτοντας ή αφαιρώντας ένα επιγενετικό σήμα από μια ακολουθία DNA - κάτι αντίστοιχο με το βάζουμε μία καρφίτσα στα ρούχα μας.

Η ομάδα εξέτασε τις χημικές ενώσεις τις οποίες πίστευαν ότι είναι πολύ πιθανό να βοηθήσουν τα ποντίκια με βλάβη στα ισχιακά νεύρα - τα οποία βρίσκονται από το κατώτερο μέρος της πλάτης μέχρι το κατώτερο μέρος των ποδιών. Αρκετές από τις χημικές ενώσεις ήταν εγκεκριμένες θεραπείες για τον καρκίνο.

Ένα από τα κύρια ευρήματα ήταν ότι οι χημικές ενώσεις που μπορούν να αναστείλουν ένα συγκεκριμένο επιγενετικό ένζυμο αντέστρεψε την βλάβη στην μυελίνη των ποντικιών και βελτίωσε την ικανότητα τους να κινηθούν.

Το ένζυμο, histone deacetylase 3 ή HDAC3, επιβραδύνει την παραγωγή της μυελίνης όταν τα νεύρα σχηματίζονται ή έχουν τραυματιστεί.

Η επιβράδυνση οδηγεί στο σχηματισμό ενός πολύ λεπτού στρώματος μυελίνης ή σε κάποιες περιοχές δεν υπάρχει καθόλου επίστρωση. Το αποτέλεσμα είναι η εξασθένιση της επικοινωνίας μεταξύ του περιφερικού νευρικού συστήματος και των άκρων και οργάνων.

Το περιφερικό νευρικό σύστημα αποτελείται από τα νεύρα που βρίσκονται εκτός του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.

"Είναι αξιοσημείωτο ότι η προσωρινή αναστολή του HDAC3 επιτάχυνε τον σχηματισμό μυελίνης που βοηθά στην μόνωση των περιφερικών νεύρων", δήλωσε σε δελτίο τύπου ο Dr. Q. Richard Lu, διευθυντής του Cincinnati Children’s Brain Tumor Center.  "Αυτό προωθούσε τη λειτουργική αποκατάσταση στα ζώα μετά από τραυματισμό περιφερειακού νεύρου", δήλωσε ο Lu, ο κύριος συγγραφέας της μελέτης.

Η παρεμπόδιση του ενζύμου πρέπει να είναι ακριβής, όπως αναφέρουν οι ερευνητές. Η αναστολή του για μεγάλο χρονικό διάστημα οδηγεί σε υπερβολική ανάπτυξη μυελίνης, που έχει σαν αποτέλεσμα στη δημιουργία μιας πολύ πυκνής μονωτικής επίστρωσης στα νευρικά κύτταρα που μπορεί επίσης να προκαλέσει λειτουργικά προβλήματα.

Η ομάδα χρονομέτρησε την αγωγή αναστολής του ενζύμου έως την κρίσιμη φάση της νευρικής αναγέννησης στο μοντέλο των ποντικιών. Η αγωγή κατάφερε να βοηθήσει στην δημιουργία αρκετής μυελίνης ώστε να επαναφέρει τις λειτουργίες των ποντικιών, αλλά όχι περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Οι ερευνητές έχουν ξεκινήσει να εξετάζουν τα ευρήματα τους σε μοντέλα ποντικιών άλλων παθήσεων που προκλήθηκαν από βλάβη της μυελίνης, όπως είναι και η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΛΙΝΚ). Εάν τα αποτελέσματα είναι ελπιδοφόρα, τότε σκοπεύουν να ξεκινήσουν κλινικές δοκιμές φάσης 1 για την εφαρμογή της αγωγής σε ανθρώπους με Π.Σ..

Η έρευνα, στην οποία εξέτασαν ποντίκια με βλάβη στο ισχιακό νεύρο αντί να έχουν Πολλαπλή Σκλήρυνση, δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Nature Medicine, με τίτλο “A histone deacetylase 3–dependent pathway delimits peripheral myelin growth and functional regeneration”.

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Inhibiting Enzyme Can Reverse Myelin Damage, Improve Limb Function, Mouse Study Shows

🔊 Ακούστε το άρθρο

Ένα μόριο που ενεργοποιείται από την αρσενική ορμόνη, τεστοστερόνη, προστατεύει τα αρσενικά ποντίκια από την ανάπτυξη της Πολλαπλής Σκλήρυνσης.

Η συγκεκριμένη ανακάλυψη περιέχεται στην αναφορά των ερευνητών του Northwestern Medicine, και ίσως βοηθήσει στο να βρεθεί εξήγηση στο γεγονός ότι η Πολλαπλή Σκλήρυνση επηρεάζει περισσότερο τις γυναίκες απ’ ότι τους άντρες. Μπορεί επίσης να οδηγήσει στην ανάπτυξη στοχευμένων φαρμάκων που θα προστατεύουν τις γυναίκες ενάντια στην πάθηση.

Γνωρίζουμε ότι η πάθηση εμφανίζεται 3 με 4 φορές πιο συχνά στις γυναίκες απ’ ότι στους άντρες. Επίσης το φύλο καθορίζει και την ηλικία στην οποία θα εμφανιστεί και ποια θα είναι η πορεία της.

Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι αυτές οι διαφορές σχετίζονταν στα πολύ υψηλότερο επίπεδα τεστοστερόνης στους άντρες, αλλά δεν γνώριζαν ποιος είναι ο μηχανισμός που κρύβεται πίσω από την δημιουργία αυτών των διαφορών.

Η ερευνητική ομάδα, υπό την καθοδήγηση της Melissa Brown, καθηγήτρια μικροβιολογίας και ανοσολογίας στο Northwestern University’s Feinberg School of Medicine, χρησιμοποίησε ποντίκια, μοντέλα Π.Σ., για να διερευνήσουν ζήτημα.

Ανακάλυψαν ότι, στα αρσενικά ποντίκια, η τεστοστερόνη προέτρεπε κύτταρα του ανοσοποιητικού, που ονομάζονται μαστοκύτταρα, και παράγουν το μόριο σηματοδότησης interleukin-33 ή IL-33. Το μόριο προήγαγε μία αλληλουχία κυτταρικών σημάτων που εμποδίζουν την ενεργοποίηση των ανοσοποιητικών κυττάρων Th17 που δημιουργούν φλεγμονή. Τα Th17 παίζουν σημαντικό ρόλο στην καταστροφή του προστατευτικού καλύμματος της μυελίνης των νευρικών κυττάρων.

Για να συλλέξουν περισσότερα στοιχεία για την νευροπροστατευτική δράση των IL-33, παρεμπόδισαν την δραστηριότητα αυτών των μορίων στα αρσενικά ποντίκια. Γεγονός που οδήγησε στην επιδείνωση των συμπτωμάτων της Π.Σ..

Έπειτα η ομάδα έκανε ελέγχους για να εξετάσει εάν το συγκεκριμένο μόριο μπορεί να προστατέψει τις γυναίκες. Όταν το χορήγησαν σε θηλυκά ποντίκια που βρίσκονταν σε αρχικά στάδια της Π.Σ., τα συμπτώματα τους μειώθηκαν αισθητά.

Έδειξαν επίσης ότι το IL-33 ανέστρεψε τα συμπτώματα των θηλυκών ποντικιών με Πολλαπλή Σκλήρυνση σε πλήρη ανάπτυξη.

Όπως ανέφερε η Brown δελτίο τύπου, τα επίπεδα τεστοστερόνης στις ενήλικες γυναίκες είναι 7-8 φορές πιο χαμηλά απ’ ότι στους άντρες, και πιθανολογούν πως αυτά τα επίπεδα είναι πολύ χαμηλά για να ενεργοποιήσουν αυτή την προστατευτική λειτουργία. Αλλά κατάφεραν να δείξουν ότι με την χρήση του IL-33 μπορούν να την ενεργοποιήσουν. Η ίδια ελπίζει ότι αυτή η ανακάλυψη θα οδηγήσει σε μία ολοκαίνουριου τύπου αγωγή για την Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Η ομάδα κατέληξε ότι η αγωγή με IL-33 μπορεί δυνητικά να αποτρέψει την πρόοδο της πάθησης, εμποδίζοντας τις επιβλαβείς φλεγμονές, καθώς προωθεί την νευρική και μυελινική αποκατάσταση στην Π.Σ. Και σε άλλες παθήσεις του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences, με τίτλο “Male-specific IL-33 expression regulates sex-dimorphic EAE susceptibility,” .

Imani Clovis

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com

🔊 Ακούστε το άρθρο

Ο ιός του έρπη που παραμένει ανενεργός σε πολλούς ανθρώπους μπορεί να εμποδίσει την επούλωση-επισκευή της νευροπροστατευτικής κάλυψης της μυελίνης, η αλλοίωση της οποίας είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση της Πολλαπλής Σκλήρυνσης.

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, η ανακάλυψη αυτή σχετικά με τον ιό HHV-6 ίσως βοηθήσει στο να βρεθεί εξήγηση στις διαφορές που υπάρχουν στα συμπτώματα και στην πρόοδο της πάθησης από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η μελέτη αυτή δημοσιεύθηκε στο Scientific Reports με τίτλο “Expression of the Human Herpesvirus 6A Latency-Associated Transcript U94A Disrupts Human Oligodendrocyte Progenitor Migration.”.

Ο HHV-6 είναι ένας από τους πιο κοινούς ιούς του έρπη στους ανθρώπους, και εκτιμάται ότι προσβάλλει το 80% των ανθρώπων κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Περίπου το 1% του πληθυσμού φέρει τον HHV-6 εκ γενετής, δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι τον κληρονόμησαν από τους γονείς τους.

Μερικοί άνθρωποι του φέρουν τον ιό, παρουσιάζουν ελαφρά συμπτώματα, όπως πυρετός και εξανθήματα, που το ανοσοποιητικό τους σύστημα καταπολεμά. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις, ο HHV-6 είναι ασυμπτωματικός και περνά απαρατήρητος. Αυτό ισχύει γιατί ο ιός παράγει μια πρωτεΐνη, την U94, που παρεμποδίζει το ανοσοποιητικό στο να τον εντοπίσει.

Είτε όμως κάποιος εμφανίσει τα συμπτώματα είτε όχι, ο ιός δεν καταστρέφεται ποτέ. Δηλαδή, παραμένει στον οργανισμό και μπορεί να ενεργοποιηθεί ξανά αργότερα.

Κάποιες έρευνες μέχρι τώρα, έχουν δείξει ότι ιοί μπορούν να βλάψουν την επισκευή της μυελίνης και να παίξουν κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη της Πολλαπλής Σκλήρυνσης. Υπάρχει και μία έρευνα που οι επιστήμονες βρήκαν γενετικές πληροφορίες του HHV-6 μέσα στους νευρώνες ανθρώπων με βαριές μορφές Πολλαπλής Σκλήρυνσης. Βέβαια, υπάρχουν άλλες έρευνες που κατέληξαν ότι ο HHV-6 είναι απίθανο να αποτελεί αίτιο της πάθησης.

Η Dr. Margot Mayer-Proschel, μία από τους κύριους συγγραφείς της έρευνας και αναπληρώτρια καθηγήτρια του University of Rochester Medical Center Department of Biomedical Genetics, ανέφερε σε ενημερωτικό δελτίο ότι ενώ ο λανθάνων HHV-6, που μπορεί να βρεθεί σε κύτταρα του εγκεφάλου, έχει συσχετισθεί με απομυελινωτικές παθήσεις όπως η Πολλαπλή Σκλήρυνση, δεν έχει εξακριβωθεί τι ρόλο, αν έχει, παίζει σε αυτές τις παθήσεις.

Η ομάδα της Mayer-Proschel αποφάσισε να ελέγξει εάν ο HHV-6 μπορεί να επηρεάσει τα κύτταρα που ονομάζονται προγονικά ολιγοδενδροκύτταρα (oligodendrocyte progenitor cells), τα οποία παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην παροχή μυελίνης στους νευρώνες. Όταν μια πάθηση, ένας τραυματισμός ή η πάροδος του χρόνου/ηλικίας προκαλούν την απώλεια της μυελίνης, τα προγονικά κύτταρα, μεταναστεύουν στο σημείο που χρειάζεται επιδιόρθωση. Εκεί ωριμάζουν και μετατρέπονται σε κύτταρα που παράγουν μυελίνη, τα ολιγοδενδροκύτταρα, ώστε να επουλώσουν την βλάβη.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα κύτταρα αυτά που περιέχουν την πρωτεΐνη U94 του ιού, δεν ήταν ικανά να μεταναστεύσουν στα σημεία που υπήρχε ανάγκη επιδιόρθωσης.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι κατά την διαδικασία αυτή του ιού, που αποκρύπτεται από το ανοσοποιητικό σύστημα, παράγεται η πρωτεΐνη που έχει την δυνατότητα να καταστρέψει την ικανότητα επιδιόρθωσης της μυελίνης στα κύτταρα του εγκεφάλου, όπως ανέφερε η Mayer-Proschel.

Αν και στην έρευνα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο ιός HHV-6 μπορεί να συμβάλει στην απώλεια της μυελίνης, δεν έγινε ξεκάθαρο το αν ο ιός επηρεάζει την δριμύτητα των απομυελινωτικών παθήσεων, όπως και η Πολλαπλή Σκλήρυνση. Επίσης δεν έγινε ξεκάθαρο αν αυτοί που φέρουν εκ γενετής τον ιό μπορεί να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν μια τέτοια πάθηση.

Τέλος, η Mayer-Proschel ανέφερε ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να κατανοήσουμε με ποιους μηχανισμούς ο ιός καταστρέφει την λειτουργία των προγονικών κυττάρων και ποιος είναι ο αντίκτυπος στην πρόοδο αυτών των παθήσεων. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο ιός HHV-6, ενώ δεν είναι απαραίτητα αίτιο των απομυελινωτικών παθήσεων, περιορίζει την ικανότητα του εγκεφάλου να επιδιορθώσει βλάβες στην μυελίνη, και με αυτό τον τρόπο να επιταχύνει την ανάπτυξη αυτών των παθήσεων.

Samuel Zeller

Πηγή: multiplesclerosisnewstoday