🔊 Ακούστε το άρθρο

Και πλησιάζει ο καιρός που πρέπει να κλείσεις ραντεβού με τον νευρολόγο σου!
Τηλεφωνείς, το σηκώνει η γραμματέας :
- Γειά σας, θέλω να κανονίσουμε μια επίσκεψη στο ιατρείο, αλλά ξέρετε είμαι σε αμαξίδιο....υπάρχει πρόσβαση;
-Βέβαια, μην ανησυχείτε, δύο τρία σκαλοπάτια και μετά ασανσέρ! Και υπάρχει και θυρωρός, αν χρειαστείτε κάποια βοήθεια!
Κλείνεις ικανοποιημένη το τηλέφωνο που όλα κανονίστηκαν και την καθορισμένη μέρα ξεκινάς ταξίδι δυόμισι ωρών. Φτάνεις στη μεγαλούπολη και αναζητάς καταρχήν πάρκινγκ (το ιατρείο στο κέντρο, ούτε λόγος). Βροχή ασταμάτητη, αλλά φτάνεις....για να διαπιστώσεις ότι εκτός από το γεγονός ότι είσαι βρεγμένη, τα βάσανα δεν τελείωσαν. Τα δυο τρια σκαλοπάτια έγιναν ξαφνικά δώδεκα (!) και ο θυρωρός άφαντος!
Ευτυχώς η περιοχή πολυσύχναστη και δύο νεαροί προθυμοποιούνται αυτοβούλως να μας βοηθήσουν. Με σηκώνουν μαζί με το αμαξίδιο, ένας από δεξιά άλλος από αριστερά, ο άντρας μου από την πίσω πλευρά ευτυχώς, γιατί στα μισά της σκάλας ο ένας σκοντάφτει, κίνδυνος ανατροπής, αλλά τελικά τα καταφέραμε και φτάσαμε στο ασανσέρ. Το δε ασανσέρ τόσο στενό και μικρό που έπρεπε να μαζέψουμε ελαφρώς το αμαξίδιο,με μενα να κάθομαι φυσικά, να το χειριστώ μόνη μου γιατί εκτός από το αμαξίδιο δεν χωρούσε άλλο άτομο και να με παραλάβουν στον όροφο. Η κατάβαση ήταν πιο εύκολη διότι ως δια μαγείας ο θυρωρός βρισκόταν στο πόστο του.
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Και είναι μια από τις πολλές που θα μπορούσα να διηγηθώ. Ούσα σε αμαξίδιο, αντιμετωπίζω καθημερινά πολλές δυσκολίες. 'Ομως θυμώνω, όταν στερούμαι αυτά που για τους υγιείς ανθρώπους είναι αυτονόητα, οπως για παράδειγμα να έχεις το δικαίωμα να επιλέγεις το γιατρό σου και να μην σε αναγκάζει η προσβασιμότητα να επιλέξεις.
Το γεγονός ότι δίνονται άδειες σε ιατρεία που βρίσκονται σε ορόφους πολυκατοικιών χωρίς να λαμβάνεται υπ'όψιν η προσβασιμότητα με εξοργίζει. Ο κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά ανάπηρος (ένα σπασμένο πόδι π.χ.) ή απλώς ηλικιωμένος. Δεν νοείται κράτος πρόνοιας, όταν δεν φροντίζει για τόσο απλά αλλά σημαντικά ζητήματα.
Ζώντας σε μια μικρή πόλη, δυσκολεύομαι να βρω ιατρεία που να μπορώ να πάω. Η νευρολόγος που είχα στην πόλη μου, έχει πολλά σκαλοπάτια στην είσοδο και είναι πλέον απροσπέλαστη για μένα. Μα όταν δίνεται άδεια χωρίς να υπάρχει πρόσβαση σε νευρολόγο, που ασχολείται κατά κύριο λόγο με ανθρώπους που πάσχουν από σκλήρυνση, τι μπορεί να πει κανείς για τις άλλες ειδικότητες;
Ευτυχώς που τελευταία κάποιοι γιατροί ασκούν την ιατρική τους και κατ' οίκον. Έτσι η οδοντίατρός μου έρχεται σπίτι μου, όταν την χρειαστώ. Όμως αυτό δεν είναι λύση. Το δίκαιο είναι κάθε άνθρωπος να έχει τα ίδια δικαιώματα στην υγεία. Για να μην αισθάνονται κάποιοι από μας "παιδιά ενός κατώτερου Θεού".

WEB AGENCY