🔊 Ακούστε το άρθρο

Η σταδιακή απώλεια της λειτουργικότητας και της επιδεξιότητας των άνω άκρων, είναι ένα συνηθισμένο σύμπτωμα ανάμεσα στους ανθρώπους με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Υπάρχει βέβαια η άποψη ότι εμφανίζεται πιο συχνά σε αυτούς που έχουν παρουσιάσει κάποια προϊούσα μορφή της πάθησης.

Η κινητικότητα των άνω άκρων είναι αρκετά σημαντική, ειδικά σε αυτούς που έχουν παρουσιάσει κινητικά προβλήματα στα πόδια και αντίστοιχους περιορισμούς στην βάδιση τους.

Η διατήρηση λοιπόν της λειτουργικότητας των χεριών είναι σημαντικότατη για μία καλή ποιότητα ζωής, την εργασιακή τους ικανότητα και την ανεξαρτησία τους.

Οι γιατροί και οι ερευνητές χρειάζεται να εκτιμήσουν την λειτουργικότητα των άνω άκρων στους ασθενείς τους, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την πρόοδο της πάθησης και να αξιολογήσουν τα οφέλη των αγωγών που έχουν χορηγηθεί.

Η κλίμακα κατάστασης αναπηρίας (Expanded Disability Status Scale - EDSS) είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για τον ποσοτικό προσδιορισμό της αναπηρίας στην Π.Σ.. Πολλοί όμως την θεωρούν μία ανεπαρκή μέθοδο για την εκτίμηση της λειτουργικότητας  των άνω άκρων ενός ανθρώπου, ειδικά αν έχει προϊούσα μορφή της Π.Σ..

Στην προσπάθεια να αντιμετοπιστούν αυτοί οι περιορισμοί του EDSS, σχεδιάστηκε το Multiple Sclerosis Functional Composite (MSFC), υπό την αρωγή του National Multiple Sclerosis Society. Σε αυτή την μέθοδο συμπεριέλαβαν και ποσοτικές μετρήσεις για την εκτίμηση της κινητικότητας και της λειτουργικότητας των άνω άκρων (με την βοήθεια του Nine-Hole Peg Test - 9HPT) και εξετάσεις της νοητικής λειτουργίας.

Το 9HPT αποτελείται από ένα δοχείο με 9 γάντζους/μανταλάκια και ένα ξύλινο ή πλαστικό μπλοκ με εννέα κενές τρύπες. Ένας καθισμένος ασθενής παίρνει τα εννέα μανταλάκια και ένα κάθε φορά το τοποθετεί όσο πιο γρήγορα γίνεται μέσα στις τρύπες. Στη συνέχεια, πάλι όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ο ασθενής αφαιρεί τους γάντζους από τις τρύπες και τους επιστρέφει στο δοχείο. Ο χρόνος που απαιτείται για την ολοκλήρωση της εργασίας καταγράφεται.

Το Ocrevus της Genentech είναι το πρώτο εγκεκριμένο φάρμακο σε Η.Π.Α. και Ε.Ε. και για την πρωτοπαθή προϊούσα Π.Σ. και για την υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ..

Στην παρούσα τυχαιοποιημένη και διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με placebo, κλινική δοκιμή τρίτης φάσης ORATORIO (NCT01194570, χρηματοδοτούμενη από την Roche, που ανήκει στην Genentech) συμμετείχαν 732 άνθρωποι με πρωτοπαθή προϊούσα Π.Σ., ηλικιών μεταξύ των 18–55, και τους χορηγήθηκε Ocrevus.

Όπως παρατηρήθηκε το Ocrevus μείωσε την πρόοδο της πάθησης, σε περίοδο 12 και 24 εβδομάδων με βάση την μέθοδο EDSS, την χρονομετρούμενη βάδιση (timed 25-foot walk), τον όγκο των εγκεφαλικών εστιών και την ολική μείωση του εγκεφαλικού όγκου.

Σε αυτή την μελέτη έγινε και μία ενδελεχή έρευνα για τις επιπτώσεις του φαρμάκου στην δυσλειτουργία των άνω άκρων.

Στην κλινική μελέτη (διάρκειας 120 εβδομάδων), οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν με την μέθοδο 9HPT κατά την έναρξη της και σε τακτά χρονικά διαστήματα των 12 εβδομάδων.

Εξέταζαν και τα δύο χέρια δύο φορές, με το κυρίαρχο χέρι να εξετάζεται πρώτο. Αναλύθηκαν οι αλλαγές στον χρόνο που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί το 9HPT, και το ποσοστό των ασθενών όπου είχε επιβεβαιωθεί η πρόοδος των συμμετεχόντων κατά 20% και περισσότερο στην εξέταση.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα όλης την ομάδας των συμμετεχόντων, όπως και κάθε υποομάδας. Όπως διαπιστώθηκε εκ νέου, η χορήγηση του Ocrevus μείωσε το κίνδυνο της επιβεβαιωμένης προόδου (>20%) στην εξέταση 9HPT και στα δύο χέρια στις 12 και στις 24 εβδομάδες, και στο σύνολο των συμμετεχόντων αλλά και στην υποομάδα αυτών που είχαν αρχικά ασυνήθιστους χρόνους (πάνω από 25 δευτερόλεπτα).

Ανάλογα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν και σε μεγαλύτερα ποσοστά προόδου (25%, 30% και 35%) - δηλαδή σε ανθρώπους με μεγαλύτερη αναπηρία στα άνω άκρα.

Παρατηρήθηκε επίσης μία “σημαντική βελτίωση” μεταξύ των χρόνων της 9HPT κατά την έναρξη και την εβδομάδα 120 συγκριτικά με αυτούς που έλαβαν το placebo. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν συνεπές και στις δύο αναλύσεις των υποομάδων του 9HPT και του EDSS.

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, τα οφέλη του Ocrevus στην πρωτοπαθή προϊούσα Π.Σ. Χρειάζεται να προσδιοριστούν σε ανθρώπους που βρίσκονται σε αμαξίδιο, για τους οποίους η λειτουργικότητα των άνω άκρων είναι υψίστης σημασίας.

Επίσης ανέφεραν ότι, “τα ευρήματα αυτής της ανάλυσης έδειξαν ότι το ocrelizumab μείωσε την πρόοδο της ανεπάρκειας της λειτουργικότητας των άνω άκρων σε ασθενείς με Π.Π.Π.Σ. χρησιμοποιώντας την 9HPT”.

Η έρευνα με τίτλο, “Ocrelizumab reduces progression of upper extremity impairment in patients with primary progressive multiple sclerosis: Findings from the phase III randomized ORATORIO trial,” δημοσιεύθηκε στο Multiple Sclerosis Journal.

Πηγή

Rémi Walle

multiplesclerosisnewstoday.com - Ocrevus Helps Preserve Hand and Arm Function in PPMS Patients, Trial Data Show

🔊 Ακούστε το άρθρο

Όπως αναφέρει μία καινούρια έρευνα, η ατροφία των εγκεφαλικών εστιών συσχετίζεται με τις φυσικές αναπηρίες των ανθρώπων με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

H μαγνητική τομογραφία (MRI - Magnetic resonance imaging) χρησιμοποιείται ως μία εξέταση ρουτίνας για τους ανθρώπους με Π.Σ., για να ελέγξουν την κατάσταση των ήδη υπαρχόντων εστιών και αν έχουν εμφανιστεί νέες.

Αυτό είχε χαρακτηριστεί ως ένας δείκτης της ανάπτυξης της πάθησης. Η έγκριση μία νέας θεραπευτικής αγωγής βασίζεται στην ικανότητα της να μειώσει τον αριθμό των εγκεφαλικών εστιών σε βάθος 24 μηνών.

Όμως οι ερευνητές αυτής της μελέτης, ανέπτυξαν μία νέα θεωρία: η εξαφάνιση των εστιών μπορεί να σηματοδοτεί μια αλλαγή της παθολογίας, όπως η ατροφία, ή ευεργετικές αλλοιώσεις, όπως η επιδιόρθωση της μυελίνης.

Επικεντρωμενοι στις παθολογικές αλλαγές των εγκεφαλικών εστιών, οι ερευνητές εξέτασαν τις εστίες που παρατηρήθηκαν σε παλιότερες MRI εξετάσεις, που έπειτα αντικαταστάθηκαν με  εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Αυτή η πρακτική αντιτίθεται στην παραδοσιακή μέθοδο παρακολούθησης των νέων εστιών, όπως ανέφεραν.

“Τα μεγάλα νέα εδώ, είναι ότι κάναμε το αντίθετο απ’ ότι γινόταν εδώ και 40 χρόνια”, ανέφερε σε δελτίο τύπου, ο Michael G. Dwyer, PhD, και βασικός συγγραφέας της πενταετούς έρευνας. “Αντί να κοιτάζουμε τις νέες εγκεφαλικές εστίες, κοιτάξαμε το φαινόμενο των εγκεφαλικών εστιών που εξαφανίζονται μέσα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό”.

Πιο συγκεκριμένα, συνέκριναν το ρυθμό απώλειας των εστιών λόγω της ατροφίας, με τον ρυθμό εμφάνισης ή μεγέθυνσης των εστιών και κατά την έναρξη της έρευνας αλλά και κατά τον επόμενο έλεγχο που έγινε μετά από 5 ή 10 χρόνια.

Η έρευνα έγινε στο Πανεπιστήμιο του Buffalo, στην Νέα Υόρκη, και συμμετείχαν 192 άνθρωποι με Π.Σ., είτε με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα μορφή (οι 126 από αυτούς), είτε με προϊούσα μορφή (οι 48), ή με κλινικά μεμονωμένο σύνδρομο (clinically isolated syndrome - CIS).

Η ομάδα διαπίστωσε ότι σε αντίθεση με τις νέες ή τις μεγενθυμένες εστίες, ο όγκος της ατροφικής αλλοίωσης συσχετίστηκε με την κλινική αναπηρία, όπως εκτιμήθηκε από την κλίμακα κατάστασης αναπηρίας (Expanded Disability Status Scale - EDSS), μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για τον ποσοτικό προσδιορισμό της αναπηρίας στην Π.Σ..

Παρόμοια αποτελέσματα είχαν βρεθεί και σε μία δεκαετή έρευνα που συμμετείχαν 176 άνθρωποι, που ήταν μία συνεργασία μεταξύ των ερευνητών του Πανεπιστημίου του Buffalo και επιστημόνων από το Charles University, στην Τσεχία.

Αυτή η δεκαετής έρευνα είχε παρουσιαστεί στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (American Academy of Neurology) στο Los Angeles της California, τον Απρίλιο.

“Δεν βρήκαμε κάποια συσχέτιση μεταξύ των ανθρώπων που ανέπτυξαν περισσότερες ή μεγαλύτερες εστίες και την ανάπτυξη κάποιας αναπηρίας. Αλλά βρήκαμε ότι η ατροφία του όγκου των εστιών προέβλεψε την ανάπτυξη περισσότερων φυσικών αναπηριών”, ανέφερε ο Dwyer.

Διαχωρίζοντας τα δεδομένα σύμφωνα με τον τύπο της Π.Σ., διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι με διαλείπουσα Π.Σ. είχαν τον μεγαλύτερο αριθμό νέων εστιών, ενώ αυτοί με προιουσα μορφή, είχαν την πιο έκδηλη ατροφία των εγκεφαλικών εστιών.

“Η ατροφία του όγκου των εστιών είναι ένας μοναδικός και κλινικά σχετικός απεικονιστικός δείκτης για της Π.Σ., και πολλά υποσχόμενος για την προιουσα Π.Σ.”, έγραψαν οι ερευνητές.

“Όλως παραδόξως, βλέπουμε ότι ο όγκος των εστιών μεγαλώνει στα αρχικά στάδια της πάθησης και σταματά σε μετέπειτα στάδια”, είπε ο Robert Zivadinov, MD, PhD, ένας από τους κύριους συγγραφείς της πενταετούς έρευνας και βασικός συγγραφέας της δεκαετούς.

“Όταν οι εστίες μειώνονται με την πάροδο του χρόνου, δεν είναι γιατί οι εστίες των ασθενών επουλώνονται, αλλά γιατί πολλές από αυτές τις εστίες εξαφανίζονται ενώ μετατρέπονται σε εγκεφαλονωτιαίο υγρό”.

Αρκετά σημαντικό, όπως τόνισε ο Zivadinov, ήταν η διαπίστωση ότι οι ατροφικές εγκεφαλικές εστίες ήταν ένας καλύτερος δείκτης της ανάπτυξης των αναπηριών, απ’ ότι η συρρίκνωση ολόκληρου του εγκεφάλου, που είναι ο ευρύτερα αποδεκτός βιοδείκτης του νευροεκφυλισμού στην Πολλαπλή Σκλήρυνση.

“Τα δεδομένα δείχνουν ότι οι ατροφικές εστίες δεν είναι ένα μικρό και δευτερεύον φαινόμενο της πάθησης, αντιθέτως υποδεικνύεται ότι μπορεί να έχουν αρκετά σημαντικό ρόλο στην πρόβλεψη του ποιος θα αναπτύξει μία πιο σοβαρή και προοδευτική πάθηση”.

Η έρευνα με τίτλο, “Atrophied Brain Lesion Volume: A New Imaging Biomarker in Multiple Sclerosis,” δημοσιεύθηκε στο  Journal of Neuroimaging.

Scott Webb

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Atrophy of Brain Lesions Predicts Disability in MS, 10-year Study Finds

 

🔊 Ακούστε το άρθρο

Η MedDay Pharmaceuticals ξεκίνησε την τρίτη φάση κλινικών δοκιμών για να ερευνήσει αν η αγωγή με υψηλή δόση Biotin (MD1003) μπορεί να ανακουφίσει τις αναπηρίες και να βελτιώσει την κινητικότητα στους ασθενείς με μη υποτροπιάζουσες προϊούσες μορφές.
Η Biotin είναι μια μορφή βιταμίνης B, και παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας μέσα στα κύτταρα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η χημική ουσία δεν έχει αντιφλεγμονώδη δράση, οπότε δεν έχει και κάποια επίδραση στις υποτροπές, αλλά αντιμετωπίζει την απώλεια νευρώνων και ανακουφίζει τις αναπηρίες.
Ασθενείς που μπορούν να λάβουν μέρος πρέπει να είναι 18 με 65 χρονών, και μπορούν να συνεχίσουν την ανοσοκατασταλτική αγωγή που λαμβάνουν, εάν η αγωγή έχει παραμείνει σταθερή για τουλάχιστον τρεις μήνες πριν την εγγραφή. Η έρευνα δέχεται συμμετοχές από Η.Π.Α., Καναδά και Ευρώπη.
Σε αυτή την τυχαιοποιημένη και διπλά τυφλή έρευνα, που ονομάζεται SPI2 (NCT02936037), αναμένεται να συμμετάσχουν 600 ασθενείς Πολλαπλής Σκλήρυνσης, ειδικά αυτοί που έχουν προβλήματα βάδισης, που θα τοποθετηθούν είτε στην ομάδα που θα λάβει την κάψουλα του MD1003 (100 mg) είτε στην ομάδα που θα λάβει ένα placebo, τρεις φορές την ημέρα για 15 μήνες. Τα αποτελέσματα της έρευνας αναμένεται να γίνουν γνωστά στα μέσα του 2019.
Μετά την τυχαιοποιημένη φάση της έρευνας, θα επιτρέπεται στους ασθενείς να πάρουν μέρος σε μια επέκταση της έρευνας, στην οποία θα λάβουν την αγωγή με MD1003 (100 mg) για 12 μήνες επιπλέον.
Ο κύριος στόχος της έρευνας είναι να εκτιμηθούν οι βελτιώσεις στην κινητικότητα και οι αλλαγές στις αναπηρίες, σύμφωνα με την κλίμακα Expanded Disability Status Scale (EDSS) ή με ένα χρονομετρημένο τεστ περπατήματος 7.5 μέτρων (25 feet). Οι ερευνητές θα αναλύσουν επίσης άλλες κλινικές παραμέτρους, όπως οι νοητικές λειτουργίες, η ποιότητα ζωής και η δραστηριότητα της πάθησης όπως καταγράφεται στις μαγνητικές τομογραφίες.
Τα αποτελέσματα παλαιότερων κλινικών δοκιμών φάσης 3, (NCT02220933), της ίδιας αγωγής σε 154 ασθενείς με πρωτεύουσα ή δευτερεύουσα προϊούσα μορφή στην Γαλλία, δημοσιευμένο στο Multiple Sclerosis Journal το 2016, ανακάλυψαν ότι η ανάπτυξη της αναπηρίας ήταν πιο ήπια και βελτιώθηκε η κινητικότητα κατά 12.6% στους ασθενείς που λάμβαναν την αγωγή, σε σύγκριση με αυτούς που λάμβαναν το placebo. Η αγωγή είχε ήπιο χαρακτήρα και δεν αναφέρθηκαν σοβαρές παρενέργειες.
Επίσης περίπου στους 5.000 ασθενείς με Πολλαπλή Σκλήρυνση στην Γαλλία λαμβάνουν MD1003 εκτός της πρότερης και της εν ενεργώ κλινικής δοκιμής, κάτω από μια προσωρινή άδεια (ATU).
Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι θέλει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα λήψης της αγωγής, 9 μήνες, για να γίνει αντιληπτό κάποιο αποτέλεσμα.
Πηγή: multiplesclerosisnewstoday.com