🔊 Ακούστε το άρθρο

Η αρτιότητα των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων βασίζεται σε κρίσιμες και ουσιαστικές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτει ένα άτομο.

Οι ιδιότητες αυτές είναι η αναγνώριση των συναισθημάτων στο πρόσωπο του συνομιλητή, η ενσυναίσθηση, και η “θεωρία του νου” (Theory of Mind) - η ικανότητα διάκρισης των νοητικών καταστάσεων των άλλων και του εαυτού μας.

Για τους ανθρώπους με Πολλαπλή Σκλήρυνση δεν γνωρίζαμε ακριβώς πως μπορεί να επηρεάστουν οι ικανότητες αυτές από την πάθηση.

Μία πρόσφατη μελέτη όμως, παρουσιάζει αποδεικτικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι υπάρχει μία σημαντική έλλειψη αυτών των ικανοτήτων σε αυτούς τους ανθρώπους.

 

Βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι τα πολύπλοκα νευρικά δίκτυα στα οποία βασίζεται η κοινωνική αντίληψη (social cognition), δεν έχουν εξεταστεί σε ανθρώπους με Π.Σ..

Όπως επίσης, δεν έχει διαλευκανθεί αν τα προβλήματα κοινωνικής αντίληψης μπορούν να εμφανιστούν ακόμα και όταν δεν υπάρχει γνωστική δυσλειτουργία (cognitive impairment) σε ανθρώπους με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ. (RRMS).

 

Σε υγιείς ανθρώπους, οι μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει μία σχέση μεταξύ της κοινωνικής αντίληψης και των περίπλοκων νευρικών δικτύων που περιλαμβάνουν τις εγκεφαλικές αμυγδαλές - μια ομάδα νευρώνων, σε σχήμα αμυγδάλου που θεωρείται μέρος του «πρωτόγονου» εγκεφάλου που αναλαμβάνει τις ενστικτώδεις λειτουργίες και σχετίζεται με τα συναισθήματα.

 

Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλείς από το πανεπιστήμιο της Βερόνας στην Ιταλία, εξέτασαν αν η κοινωνική αντίληψη επηρεάζεται στην απουσία γνωστικής δυσλειτουργίας στους ανθρώπους με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ..

Προσπάθησαν να εντοπίσουν ποια είναι η σύνδεση μεταξύ της δυσλειτουργίας της κοινωνικής αντίληψης και των εγκεφαλικών δομών, διερευνώντας τον ρόλο που κατέχουν οι αμυγδαλές στην κοινωνική αντίληψη των ανθρώπων με Π.Σ. χρησιμοποιώντας μεθόδους απεικόνισης.

 

Δημιούργησαν δύο ομάδες, στην μία 31 άνθρωποι με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ., και στην δεύτερη 38 υγιείς.

Οι άνθρωποι των δύο ομάδων είχαν αντίστοιχα χαρακτηριστικά: ηλικία, φύλο και επίπεδο εκπαίδευσης. Κανείς τους δεν είχα οποιαδήποτε γνωστική δυσλειτουργία. Τα μέλη της πρώτης ομάδας όμως λάμβαναν κάποια ανοσοτροποποιητική αγωγή.

 

Οι συμμετέχοντες εξετάστηκαν σε 3 διαφορετικές συνιστώσες της κοινωνικής αντίληψης: την “θεωρία του νου”, την αναγνώριση των συναισθηματικών εκφράσεων του προσώπου, και την ενσυναίσθηση.

Υποβλήθηκαν επίσης και στην δημιουργία μαγνητικών απεικονίσεων (MRI), τις οποίες οι ερευνητές ανέλυσαν, εστιάζοντας στον ολικό εγκεφαλικό όγκο και στο πάχος των αμυγδαλών, όπως στο πλήθος των εστιών.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ. παρουσίαζαν σημαντικά χαμηλότερες βαθμολογίες στην εξέταση της “θεωρίας του νου”, που υποδεικνύει ότι η ικανότητα τους να αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα των άλλων είναι μειωμένη.

 

Παρόμοια αποτελέσματα παρουσιάστηκαν και στην αναγνώριση των συναισθηματικών εκφράσεων. Οι άνθρωποι με Π.Σ. Σημείωσαν χαμηλότερες βαθμολογίες από την ομάδα ελέγχου.

Πιο συγκεκριμένα, στην αναγνώριση των αρνητικών συναισθημάτων, όπως ο θυμός και ο φόβος, η ικανότητα αυτών των ανθρώπων ήταν αρκετά μειωμένη. Αποτέλεσμα που έχουν δείξει και άλλες έρευνες.

Η ερευνητική ομάδα εντόπισε ότι τα παραπάνω αποτελέσματα συσχετίζονταν με βλάβες στις αμυγδαλές, αλλά όχι με τις εστίες που βρίσκονται στον υπόλοιπο εγκέφαλο.

Αντίστοιχα και τα επίπεδα της ενσυναίσθησης ήταν αρκετά χαμηλότερα, γεγονός που ανταποκρίνεται στις παρατηρήσεις άλλων ερευνών.

 

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, είναι η πρώτη έρευνα στην οποία εντοπίστηκε η συσχέτιση μεταξύ των βλαβών στις αμυγδαλές και την έλλειψη αναγνώρισης συναισθηματικών εκφράσεων.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κοινωνική αντίληψη των ανθρώπων με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ..  μπορεί να επηρεαστεί ακόμα και αν δεν υπάρχει κάποια γνωστική δυσλειτουργία.

Οι ερευνητές πρότειναν να αξιολογείται η κοινωνική αντίληψη σε αρχικό στάδιο της πορείας της Πολλαπλής Σκλήρυνσης ανεξάρτητα από την παρουσία μίας γνωστικής δυσλειτουργίας,

 

Η μελέτη με τίτλο, “Social cognition deficits and the role of amygdala in relapsing remitting multiple sclerosis patients without cognitive impairment”, δημοσιεύθηκε στο Multiple Sclerosis and Related Disorders.
Karl JK Hedin

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Social Cognition Issues Linked to Damage in Specific Brain Region in RRMS Patients, Study Shows

🔊 Ακούστε το άρθρο

Διάφοροι παράγοντες όπως η ηλικία που εμφάνισε κάποιος την πάθηση, το πλήθος των αρχικών ώσεων (υποτροπών) και το μέγεθος της εγκεφαλικής βλάβης σε πρωταρχικό στάδιο, μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό των ανθρώπων που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μεταβούν από υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα σε δευτεροπαθής προϊούσα μορφή της πάθησης.

Η υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Πολλαπλή Σκλήρυνση μερικές φορές μετατρέπεται στη δευτεροπαθής προϊούσα μορφή, η οποία είναι πιο δύσκολη στην αντιμετώπιση της. Δυστυχώς είναι σχεδόν αδύνατο να προβλεφθεί αυτή η μετάβαση, αφού μας είναι άγνωστο ποιοι είναι οι μηχανισμοί που ενεργοποιούν ή οδηγούν σε αυτή την διαδικασία ανάπτυξης της προϊούσας μορφής.

H έλλειψη βιοδεικτών κάνει ακόμα πιο δύσκολη την ανίχνευση αυτών που κινδυνεύουν να αναπτύξουν την προϊούσα μορφή, που κατά συνέπεια θα χρειαστούν πιο επιθετικές αγωγές.

Οι ιστοί του εγκεφάλου χωρίζονται σε δύο τύπους: την λευκή ουσία και την γκρίζα ουσία. Η βλάβη στην γκρίζα ουσία παίζει κυρίαρχο ρόλο στην συσσώρευση μακροχρόνιων αναπηριών. Έρευνες έχουν καταλήξει ότι οι εστίες στον εγκεφαλικό φλοιό, και η ατροφία της περιοχής, έχει κάποια συσχέτιση με την μετάβαση σε δευτεροπαθή προϊούσα μορφή.

Στην προσπάθεια να μάθουν περισσότερα για αυτή την διαδικασία, οι ερευνητές ξεκίνησαν να μελετούν την σχέση μεταξύ των αλλαγών στον εγκεφαλικό φλοιό, το πλήθος των αρχικών ώσεων και την μακροχρόνια πορεία της πάθησης.

Οι ερευνητές αξιολόγησαν αρκετές παραμέτρους, όπως είναι, ο αριθμός των εστιών στον εγκεφαλικό φλοιό, των εστιών στην λευκή ουσία και το πάχος του εγκεφαλικού φλοιού, κατά την διάγνωση και σε μετέπειτα έλεγχο (με μέσο όρο τα 7.9 χρόνια).

Η μελέτη έγινε σε μία ομάδα 219 ασθενών με υποτροπιάζουσα – διαλείπουσα Π.Σ.. Μετά από 6.1 χρόνια κατά μέσο όρο, κατάφεραν να διαπιστώσουν ότι 59 από αυτούς, το 27%, ανέπτυξαν δευτεροπαθής προϊούσα.

Αυτοί που είχαν περισσότερες εστίες στον εγκεφαλικό φλοιό κατά την διάγνωση, είχαν μεγαλύτερη επικινδυνότητα μετάβασης στην προϊούσα μορφή. Πιο συγκεκριμένα, αυτοί που είχαν 2 εστίες στον φλοιό, είχαν 2.16 περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν δευτεροπαθή προϊούσα, αυτοί που είχαν 5 εστίες, είχαν 4.79 περισσότερες πιθανότητες και αυτοί που είχαν 7 ή περισσότερες, είχαν 12.3 φορές περισσότερες πιθανότητες.

Επίσης, όπως παρατηρήθηκε, αυτοί που είχαν περισσότερες εστίες, είχαν την τάση να μεταβαίνουν στην προϊούσα μορφή σε μικρότερο χρονικό διάστημα.

Οι άνθρωποι είχαν ομαδοποιηθεί σε σχέση με το πλήθος των αρχικών ώσεων (στην περίοδο των πρώτων 2 χρόνων). Η πρώτη ομάδα περιελάμβανε αυτούς που είχαν εμφανίσει μόνο μία εστία, η δεύτερη αυτούς που είχαν εμφανίσει 2 εστίες, και η τελευταία 3 εστίες ή περισσότερες.

Η τελευταία ομάδα σε σύγκριση με τις άλλες δύο, είχαν περισσότερες εστίες στον φλοιό, σε αρχικό στάδιο, και ανέπτυξαν περισσότερες εστίες στην ίδια περιοχή του εγκεφάλου.

Επίσης είχαν εστίες στην λευκή ουσία, παρουσίασαν μεγαλύτερη ατροφία στον εγκεφαλικό φλοιό στην πάροδο του χρόνου, και μετέβησαν στην δευτεροπαθώς προϊούσα μορφή πιο γρήγορα.

Η στατιστική ανάλυση που έγινε, έδειξε ότι οι παραπάνω βιοδείκτες προέβλεψαν την ανάπτυξη της Δ.Π.Π.Σ.. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι η εκτεταμένη βλάβη στον εγκεφαλικό φλοιό κατά τα αρχικά στάδια, σχετίζεται με τα υψηλά επίπεδα φλεγμονώδους αντίδρασης και προδιαθέτει τους παθόντες να αναπτύξουν πιο γρήγορα την προϊούσα μορφή.

Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι αποτέλεσμα της έρευνας “The cortical damage, early relapses, and onset of the progressive phase in multiple sclerosis”, που δημοσιεύθηκε στο journal Neurology.
chuttersnap

Πηγή

multiplesclerosisnewstoday.com - Study Examines Factors That Increase Risk of Progressing from RRMS to SPMS

🔊 Ακούστε το άρθρο

Οι ασθενείς με υποτροπιάζουσα πολλαπλή σκλήρυνση (RMS) που λάμβαναν το ερευνητικό φάρμακο Ozanimod, γνωστό και ως RPC-1063, είχαν χαμηλότερο ποσοστό υποτροπών σε σχέση με αυτούς που λάμβαναν την εβδομαδιαία αγωγή Avonex (interferon β-1a), σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα αποτελέσματα της τρίτης φάσης δοκιμών (RADIANCE) της Celgene.

Το Ozanimod είναι ένα νέο φάρμακο που χορηγείται από το στόμα και αναστέλλει επιλεκτικά τους υποδοχείς S1PR1 και S1PR5 – όπου και οι δύο σχετίζονται με την απόκριση των κυττάρων του ανοσοποιητικού στις φλεγμονές, όπως και στην ενεργοποίηση ενός συγκεκριμένου υποσυνόλου των κυττάρων του κεντρικού νευρικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι το Ozanimod πιθανώς να μπορεί να αποτρέψει τις φλεγμονές όπως και τις νευρολογικές βλάβες.

Η μελέτη RADIANCE (NCT02047734) είχε ως σκοπό την αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας του Ozanimod. Σε αυτή συμμετείχαν 1.313 ασθενείς από 147 διαφορετικά σημεία σε 21 χώρες. Οι συμμετέχοντες έλαβαν είτε καθημερινά το φάρμακο Ozanimod (0.5 mg ή 1 mg), ή την εβδομαδιαία ενδομυϊκή ένεση Avonex, ή ένα placebo, για δύο χρόνια.

Και οι δύο δοσολογίες του Ozanimod που δοκιμάστηκαν, έδειξαν στατιστικά σημαντικές και κλινικά ουσιαστικές μειώσεις στο αρχικά προκαθορισμένο τελικό σημείο της μελέτης του ετήσιου ποσοστού υποτροπής. Η αγωγή μείωσε επίσης και τον αριθμό και το μέγεθος των εστιών, που εντοπίστηκαν από τον μαγνητικό τομογράφο (MRI), σε σχέση με το Avonex.

Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τις κλινικές έρευνες τρίτης φάσης RADIANCE και SUNBEAM (NCT02294058), οι ερευνητές αξιολόγησαν τον χρόνο που χρειάστηκε για να προχωρήσουν οι ασθενείς στην επιβεβαιωμένη αναπηρία.

Παρατήρησαν ένα πολύ χαμηλό ποσοστό εξέλιξης της αναπηρίας και στις τρεις ομάδες, χωρίς κάποια σημαντική διαφορά μεταξύ του Ozanimod και του Avonex. Σε επενδυτικά sites ανέφεραν ότι σε συγκεντρωτική ανάλυση των ερευνών δεύτερης και τρίτης φάσης δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση της αναπηρίας μεταξύ των ασθενών που έλαβαν Ozanimod και Avonex.

Βέβαια, τα δεδομένα της τρίτης φάσης δείχνουν ότι το Ozanimod μειώνει σημαντικά την ατροφία του εγκεφάλου συγκριτικά με τα δεδομένα του Avonex και στις δύο έρευνες.

Όπως ανέφερε σε μια δημοσίευση ο καθηγητής νευρολογίας Bruce Cree (University of California San Francisco’s Multiple Sclerosis Center), τα αποτελέσματα των ερευνών RADIANCE επιβεβαιώνουν όσα παρατηρήθηκαν στις έρευνες SUNBEAM και είναι συνεπή με την δεύτερη φάση των ερευνών RADIANCE. Τα σημαντικά αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν με το Ozanimod για τις υποτροπές και τα αποτελέσματα της μαγνητικής τομογραφίας, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας όγκου εγκεφάλου, σε συνδυασμό με το προφίλ ασφάλειας και ανεκτικότητας που παρατηρήθηκε στις δύο δοκιμές, αντιπροσωπεύουν μια συναρπαστική πρόοδο για μια ασθένεια στην οποία χρειάζεται να υπάρχουν κι άλλες στοματικές αγωγές με ευνοϊκά προφίλ οφέλους-κινδύνου.

Περαιτέρω ανάλυση των δεδομένων που συλλέχθηκαν από την έρευνα RADIANCE είναι σε εξέλιξη και θα παρουσιαστούν σε επερχόμενο ιατρικό συνέδριο.

Ο συνδυασμός των δεδομένων των δύο ερευνών αναμένεται να δώσει το πράσινο φως στην εταιρία Celgene για να υποβάλει την αίτηση του νέου φαρμάκου στον FDA στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πηγή: multiplesclerosisnewstoday.com