Απρόσκλητος επισκέπτης

Και μια μέρα σου χτυπάει την πόρτα.
Απρόσκλητος επισκέπτης…
Και όταν γίνονται οι συστάσεις,..ψυχρολουσία.
Το αιμα στραγγιζει, το σώμα παγώνει…
Πανικός. Συγχυση. Φόβος. Άγνοια.
Και για πρώτη φορά βλέπεις τα μάτια του συντρόφου σου βουρκωμένα.
Και μετά θυμός. Πολύς. Γιατί σε μένα;
Και άρνηση. Και αναζήτηση. Και πάλι θυμός. Και φόβος.
Και συνειδητοποιείς ότι ο επισκέπτης ήρθε για να μείνει.
Με το έτσι θέλω να σου συγυρίσει το σπίτι σου. Να γίνει αυτή ο νοικοκύρης.
Να σε διατάξει, να επιβάλει κανόνες,να σε αλώσει.
Και αντιδράς. Εγώ είμαι η κυρία του εαυτού μου. Θα σε νικήσω. Δεν θα καθορίσεις εσύ τη ζωή μου.
Και μπορεί να τα καταφέρεις και να βγεις νικητής.
Όχι πάντα. Κάποιες φορές ο αγώνας είναι άνισος.
Όχι για όλους. Ευτυχώς. Για λίγους.
Κι όταν ανήκεις στους λίγους αρχίζεις νέο αγώνα.
Αυτόν της αποδοχής. Κι αν είσαι δυνατός τον κερδίζεις.
Μετά από πάλη σκληρή. Με δαίμονες εσωτερικούς και εξωτερικούς.
Και καμια φορα νικάς. Και νιώθεις γαλήνη. Και ηρεμία.
Και, όσο κι αν φανεί παράξενο, ευγνωμοσύνη.
Γιατί είσαι ζωντανός. Κι έχεις πολλά να δώσεις. Σ’αυτούς που περιμένουν.
Κι έχεις πολλά να πάρεις. Από κείνους που ξέρουν να προσφέρουν.
Κι αν τα πόδια είναι αδύναμα, είναι ο νους και η καρδιά που αναπληρώνει το κενό.
Και η καρδιά είναι μεγάλη για να χωράει. Όλους, όλα. Και να υπομένει. Και να ελπίζει
Και τελικά είσαι νικητής. Γιατί άλλαξες. Έγινες καλύτερος. Έγινες άνθρωπος.
Και δε φοβάσαι πια.
Γιατί η ζωή είναι ωραία!!!